Maria Kelly is dead.

Maria Kelly is dead.

Maria Kelly has been dead for 8 or 9 months before she is found.
“Maria” Kelly perhaps is not English – her name would be “Mary”, would it not.
Maria Kelly has died “of natural causes”, says the coroner.
My next door neighbour has never heard of Maria Kelly, or that she is dead, or that she was found mummified, or that she was our neighbour.
XX amount of calls, and XX amount of visits before Maria Kelly was found to be dead.

My door bell rings, and it's Frankie, a journalist from the local newspaper.
She wants to know if I know about Maria Kelly, or that Maria Kelly is dead. “What the council has done to prevent this”. I did not know until this unexpected visit.
I say that I have a lot to say about housing, about vulnerable women with mental health issues, and the council.
“Come upstairs”. I buzz her in.

I bore her with my own anecdotes of bureaucratic failure. I start a facebook page titled “What happened to Maria Kelly?” after I find nothing online about her. I think “a vigil would be a nice idea”. But I know I am too drained by my own survival efforts to organise it, and “pixels are friends”. This can be my minimum effort of a vigil. A resistance of absolute silence.

I look her up online – another account comes up, with common friends, common themes, possibly queer or at least queer-adjacent. Is it her? When did she last post? What was it about? She is with friends in places I could be, with people that look like they could be with me. It's another Maria Kelly - still alive, this one.

Maria Kelly is dead of “natural causes” at 54. Perhaps she was 55 by the time she was found.

Was it the smell? It can't be, after all these months. Maybe XX amount of months is the final frontier of non-involvement in a London estate. I speak to my neighbour at his smoking corner near my flat door.

It would be good to check if anyone else needs help, I say. If someone needs a meal, or, you know, some sort of community.

“They don't care – the government does not care,” he says. We both know that.

“But we must care,” I say predictably.

“It's best not to interfere too much, keep to yourself and to your business – or you may get in trouble.”

I agree that I don't want people knocking on my door randomly, or lose my privacy, but surely there must be a balance, a risk we are willing to take.

I meet M. [he tells me what happened to his mother, how she jumped into the void – but not the void: it was a school yard; how she kept asking when the school year is over, the image of the woman breastfeeding on his flight to Athens, his home without storage because it was meant for hiv+ ppl only... a “short stay”.]

[I visit my local barber. I compliment the old-school decoration, but he is new. Only a few weeks here – his family back in Romania, but he enjoys the solitude at home. I agree, but perhaps we have convinced ourselves that this was a choice. Or the best option. Maybe it was the only option.]

“Crazy...crazy for feeling so lonely” is on repeat on my ears all day long. I look the singer up.

She died one year after this well known and iconic performance. Unnatural age to die, hers - as well.

I tell the journalist my own story of seeking help when I was homeless, when I was about to be homeless, when I was housed by the state but made homeless. She says there is no way to tell this story as it becomes complicated, and can't be explained in a short article. I understand, and I also realise that this is a way this system works (also in intimate abuse , and that is why both state and intimate / public and private converge – I wish more people understood this).

I also wish we stopped thinking in such a binary way: either keep to myself, or have my privacy violated.

A friend invites me to take photos of his show. I am only given this information: it is a show, and it is his. And I am going to take photos for them.

After the show, we talk about space shrinking in academia, quite literally... merging offices, several people working in the same office. “How am I supposed to write a novel like that?' I am reminded of J., and how painful it was for her when they forced her out of her office space into a smaller space. How meticulously we packed and unpacked her books and belongings when we were only moving them one floor away. How meaningful it must have been. (also: see Eco on libraries / collecting).

As I write these words, I am on a flight to Athens myself. There is no woman breastfeeding, but my mother's death is always ticking like a bomb to the rhythm of number of flights. The bass drops again and again as I no longer count in months and years, but more pragmatically: how often will I be able to travel? 1 to 2 times a year. Not more. Less, perhaps. And that is a tax I pay for being an immigrant. Savings always obliterated by these flights even if I fly with the cheapest one, and even if I drink and eat nothing.

I am wearing a proper covid mask – saw only one other person still masking. I would say that humanity will look back to this era and see the absurdity, but the absurdity is that we no longer take the continuation of our species for granted. And I don't mean in a scale of millennia or when the Sun eventually takes a plunge into its own supernova, but the extinction that actively threatens us.

I speak with L and S and tell them why an over-investment on national identities and traits is ludicrous. (How can you be against state violence, borders, war when you use nationalism as some kind of charming small talk? And I don't mean the “my nation is better than yours” kind, but the “this NaTiOn has these traits” kind of thing). I tell them that thinking that Greeks are lazy tax-evaders that live luxuriously on the islands is a North-West fantasy because that's all they know about contemporary Greece by visiting them as tourists. (What they don't know is how islands are running out of drinking water because of the swimming pools of the hotels hosting them. What they don't know is that Greeks speak at least two foreign languages through public education not because of classical values, but because we are expected to cater for them as waiters. What they don't know is that the most elegant my mother has ever looked was in her Marriott housekeeping uniform. Something about the fabric, the colour, the silhouette. And that is why watching “Parasite” and the mother's transformation once she works for the rich family truly broke me.)

I say “what happened to Greece/Greeks, is coming for you. Look at Greece as the blueprint of austerity / financial domination as a trajectory with lessons to avoid happening here. We got Golden Dawn. You got the whole (what's his name?). I marched against your fascists, and I marched against mine. You still think I would like “a siesta”, and that my life goals are left for “maniana” when I am not coping. When feeling and witnessing the world breaks my body.

Meeting with some other friends. Matter of the hour was that one of our English friends is marrying his immigrant girlfriend. They are in love, it's fresh, but the only way to see if it's real is to take this leap and make it possible for her to Remain. Of course, valid concern remains that this is the honeymoon period and marriage / co-habitation is a big change / commitment. Another valid concern is that this could put a lot of unnecessary pressure on their young connection. Truly a romantic gesture. And quite mad, as such.

I am haunted by one of the statements, that was repeated twice:

“She is getting A. Lot. Out of this. She is getting A. Lot!” with rare enunciation for an English person. I have been thinking – what in her imagination is “a lot”?

Being allowed to live and work in the UK of today? Is that not exactly the right everyone else in this group of people have? I don't want to say the “bad word” (ahem, “privilege”) but is that not obvious? Do they think ...I am getting “A Lot”? Thank god I know I am this place's salvation and beating heart. No London without people like us. No London at all. And are we all going to march against the war in Gaza with that mouth?

No London. No, London. No London without us. Without our unnaturally early deaths.

Farewell to Susan Brownmiller

[English text follows]

Η Susan Brownmiller πέθανε την Κυριακή. Ξανακοίταξα τα γραπτά μου για να δω πώς το έργο της θεμελίωσε το δικό μου, πώς με κράτησε από το χέρι όταν διένυα την κόλαση των σπουδών γύρω από τη σεξουαλική βία, πώς μου έδωσε βαρύτητα.
Farewell to a powerful foremother.

**προειδοποίηση περιεχομένου: συζήτηση για την κουλτούρα του βι*σμ*ύ**

Η φεμινίστρια Susan Brownmiller δήλωσε το 1975 ότι ο ορισμός του βιασμού «είναι σχετικά απλός» για μια γυναίκα, προτείνοντας τον εξής ορισμό: «\[μία] σεξουαλική εισβολή στο σώμα δια της βίας, μία εισχώρηση στον ιδιωτικό, προσωπικό εσωτερικό χώρο χωρίς συναίνεση \[…] συνιστά εσκεμμένη παραβίαση της συναισθηματικής, σωματικής και λογικής ακεραιότητας \[...] και αξίζει να αποκαλείται βιασμός» (*Against Our Will*, σ. 376).
[…]
Ο Οβίδιος, με τα δικά της λόγια, «ο Ρωμαίος υμνητής του /έρωτα/, που έγραψε για τις μαζικά βιασμένες γυναίκες των Σαβίνων, “Δώστε μου τέτοια αμοιβή και στρατεύομαι σήμερα κιόλας”, διατυπώνοντας μια επιπόλαιη στάση απέναντι στον βιασμό στον πόλεμο, που παραμένει για δύο χιλιάδες χρόνια» (*Against*, σ. 289)].

Μια «προσωπική δήλωση» (σ. 7) είναι ο τρόπος που επιλέγει η Brownmiller να μας εισαγάγει στο μνημειώδες της έργο, *Against Our Will: Men, Women and Rape*. Γράφει με οξύτητα: «\[τ]ο ερώτημα που μου τέθηκε πιο συχνά ενώ έγραφα αυτό το βιβλίο ήταν σύντομο, άμεσο και εκνευριστικό: “Έχεις ποτέ βιαστεί;”

Η απάντησή μου ήταν εξίσου άμεση: “Όχι.”» (σ. 11). Στη συνέχεια, διερευνά τα κίνητρα των συνομιλητών της και καταλήγει ότι «για κάποιους \[…] το ερώτημα ήταν μια δίκοπη πρόκληση για αποδείξεις: Αν δεν είσαι εγκληματολόγος ή θύμα, τότε ποια είσαι; (Γιατί δεν αρκούσε ότι ήμουν συγγραφέας σ’ ένα ενδιαφέρον θέμα, απορώ.)» (ο.π.). \[Γιατί δεν αρκεί η αλληλεγγύη μας, απορώ εγώ.]

Η Susan Estrich, αντιθέτως, απαντά «ναι», καθώς είναι επιζήσασα βιασμού· ξεκινά το πρώτο της κεφάλαιο (*My Story*) αφηγούμενη την εμπειρία της (Real Rape, σ. 1).
Η Hannah Feldman εξετάζει ακριβώς αυτό το ερώτημα στο δοκίμιό της *More Than Confessional: Testimonial and the Subject of Rape*. Μας καλεί να αναλογιστούμε: «...μια γυναίκα που γράφει ένα κείμενο για κατάλογο έκθεσης σχετικά με τη συζήτηση και αναπαράσταση του βιασμού από τη θέση του υποκειμένου “εγώ”. \[…] Σκεφτείτε ότι μπορεί να είναι επιζήσασα. Ή, εναλλακτικά, μπορεί να μην είναι. Πρέπει να προσδιορίσει και να κατονομάσει αυτή τη θέση, και τον εαυτό της εντός αυτής; \[…] Τι θα σήμαινε μια τέτοια αποκάλυψη για τους αναγνώστες του κειμένου της;» (σ. 13).

Πού βρίσκομαι εγώ σε σχέση με τον βιασμό; Και γιατί έχει σημασία αυτό; Και το κυριότερο: γιατί ο βιασμός, ειδικά, απαιτεί τέτοια δήλωση θέσης, πρόθεση αυτοπροσδιορισμού;
Η Giuliana Bruno υποστηρίζει ότι «αυτό που έχει πραγματική σημασία είναι η θέση από την οποία κάποια/ος/ο μιλά» (*Atlas of Emotion*, σ. 409) και ότι «η χαρτογράφηση του υποκειμενικού […] έχει συνέπειες για την αναθεώρηση της τοποθέτησης της αναλυτικής γνώσης» (ο.π.). Αυτή η αυτοαναστοχαστικότητα και η σκέψη ότι το προσωπικό κείμενο—αυτό το παρακείμενο—μπορεί και πρέπει να συνυπάρχει εντός του ακαδημαϊκού λόγου αποτελεί έναν από τους άξονες του *Άτλαντα του Συναισθήματος*.

Η διαχείριση της μαρτυρίας δημιουργεί μια κατάσταση υπερεπαγρύπνησης, ένα αίσθημα ότι η άβολη εξομολόγηση μπορεί να καραδοκεί στην επόμενη παράγραφο. Θα άλλαζε η τοποθέτηση της συγγραφέα ως επιζήσασας την ανάγνωση ενός κειμένου; Και αν ναι, θα έπρεπε;
Ως πράξη αλληλεγγύης, δεν θα χρησιμοποιήσω τη δική μου φωνή αλλά θα ενώσω τη φωνή μου με αυτή της Feldman όταν λέει:
«Και το ότι έχετε διαβάσει αυτές τις σελίδες σημαίνει πως έχετε ήδη, είτε ως επιζήσασα είτε όχι, καταστεί μάρτυρας. […] Ελπίζω αυτή η μαρτυρία, μέσα από την εξέταση της γλώσσας, της ομιλίας, και εντέλει του τρόπου με τον οποίο αυτές συνυφαίνονται στη συζήτηση για τον βιασμό, να αποδειχθεί πιο προκλητική και πιο χρήσιμη από την ιστορία που ίσως αφηγούμουν αν στεκόμουν να “μετρηθώ”, να θεαματοποιήσω το τραύμα μου, να εξυψώσω τη φωνή μου ως φωνή θύματος, και απλώς να βγω μπροστά ως—να ομολογήσω ότι είμαι—επιζήσασα βιασμού» (*More Than Confessional*, σ. 38).

Αντιμέτωπες με ακόμη ένα τεστ "καθαρότητας"—ένα θέμα εξίσου δελεαστικό όσο και διαβρωτικό για μελέτη—οι φωνές μας εξασθενούν και υποχωρούν. Έχει σημασία να τις έχουμε, και να επιμένουμε.

Η ευαισθητοποίηση γύρω από τον βιασμό είναι εισιτήριο πρώτης σειράς στο τσίρκο—όχι ότι ο ίδιος ο βιασμός είναι το τσίρκο. Ούτε ότι τα υποταγμένα (όχι μόνο χωρίς συναίνεση αλλά και μέσα σε μη-δυνατότητα συναίνεσης) ζώα—εκμεταλλευμένα με κάθε τρόπο, σε αιχμαλωσία ή υπό περιορισμένη ελευθερία, εκπαιδευμένα από τη γέννησή τους και διαρκώς εξαναγκασμένα να εκτελούν αφύσικες πράξεις υπό την απειλή μαστιγίων, περιλαίμιων, γάντζων, ηλεκτροφόρων ράβδων και φίμωτρων, αξιολογούμενα διαρκώς για την απόδοσή τους και προτιμώμενα για τη νεότητά και την εξωτερική τους εμφάνιση—αποτελούν ακριβές ανάλογο των επιζωσασών του βιασμού και της πατριαρχίας.
Όχι ακριβές—πρέπει να αφαιρέσουμε τα εξεζητημένα αξεσουάρ.
Αλλά να τα αντικαταστήσουμε με τα απτά μέσα του βιασμού: σωματική δύναμη, μαχαίρια, όπλα κ.ά. και με τα κοινωνικά/άυλα: απειλές, εξαπάτηση, εκφοβισμό, (φυλετική, ταξική και έμφυλη) ιεραρχία, διαγραφή, νομικισμούς κ.λπ. Η ειρωνεία εντείνεται όταν τέτοιες πράξεις αναπαρίστανται σε αγάλματα, πίνακες, νομίσματα, ταινίες, και αλλού—παντού—«λειτουργώντας ως κεντρικό στοιχείο της αφήγησης σε όλη τη δυτική ιστορία» (σ. 3).

Το να μιλάς για τον βιασμό, να τον ονομάζεις—να καταθέτεις ή να αναλύεις μια κατάθεση, να εμφανίζεσαι ως αναλύτρια ή ως επιζήσασα—ή και τα δύο—σημαίνει να συμμετέχεις στη διαπραγμάτευση του τι σημαίνει να βιάζεις και να έχεις βιαστεί. Συναντιόμαστε στο «πολιτισμένο» κομμάτι του θέματος, στην ακαδημαϊκή ανάλυσή του, ένα τρυφερό σημείο σαν φωτογραφία σε παύση· ένα σημείο όπου μπορεί να μην μπορούμε να αλλάξουμε τους μαζικούς βιασμούς των αιχμαλώτων πολέμου, και τις προβολές μελλοντικών βιασμών που μας υπενθυμίζει διαρκώς ο εμβυθιστικός βιαστικός πολιτισμός, αλλά μπορούμε τουλάχιστον να επιχειρήσουμε μια έξοδο από το βιασμό και να αναζητήσουμε αλληλεγγύη—να ανατρέψουμε τη διαγραφή. Είτε επιζήσουμε από την πτώση στο Γκραν Κάνυον είτε όχι (Thelma & Louise), είμαστε παρούσες. Και με τις φωνές μας αναπροσδιορίζουμε τι σημαίνει να βιάζεις, να έχεις επιζήσει τον βιασμό, και ενεργοποιούμε μέσω των λόγων μας ένα όραμα για το μέλλον όπου θα μπορέσουμε—ή τουλάχιστον θα ελπίζουμε να μπορέσουμε—κάποτε, να εξέλθουμε από τον βιασμό.

ΥΓ: Περισσότερα για τη συναίνεση ως νομική έννοια στο έργο της Brownmiller, *Against* (σ. 369, 372–74, 377, 381–85), της Estrich (*Rape* και *Real Rape*), καθώς και σε πιο σύγχρονες συζητήσεις των Friedman και Valenti.
ΥΓ2: Το βιβλίο, φαγωμένο από τη Μούσκα - διπλά (ή και πολλαπλά σημαίνον). Φυλαχτό.


_____ [English text]



Susan Browmiller died on Sunday. I looked into my writing to find how her work grounded mine, held my hand, and offered gravitas.
Farewell to a powerful foremother.

cw: discussion of r*p* culture
__________________________________

Feminist Susan Brownmiller proclaimed in 1975 that defining rape 'is fairly simple' to a woman, proposing this definition: '[a] sexual invasion of the body by force, an incursion into the private, personal inner space without consent […] constitutes a deliberate violation of emotional, physical and rational integrity [...] and deserves the name of rape' (Against:376)
[...]
[She] is what Ovid would call a Maenad' [Ovid is a great rape-apologist-dude to bring on board as he is, in Brownmiller’s words, 'the Roman celebrant of love, who wrote of the Sabine women, “Grant me such wage and I'll enlist today,” setting a flippant attitude toward rape in war that has persisted for two thousand years' (Against:289)].

A 'personal statement' (7) is the way Susan Brownmiller chooses to introduce us to her monumental book, 'Against Our Will: Men, Women and Rape'. She poignantly writes: '[t]he question most often asked of me while I was writing this book was short, direct and irritating: “Have you ever been raped?” My answer was equally direct: “No.”' (11). She then questions the motivations of her interlocutors and concludes that 'for some […] the question was a double-edged credentials challenge: If you are not a criminologist or a victim, then who are you? (Why wasn't it enough that I was a writer onto an interesting subject, I wonder.)' (id.). [Why isn't Louise our solidarity enough, I wonder.]

Susan Estrich, on the other hand, answers 'yes', as she is a rape survivor; she begins her first chapter (entitled My Story) by narrating her own rape case (Real:1).

Hannah Feldman examines exactly this very concept in her essay 'More Than Confessional: Testimonial and the Subject of Rape'. She asks us to consider '...a woman writing an exhibition catalogue essay about discussing and representing rape from the subject position “I.” […]. Consider that this woman may be a rape survivor herself. Or, alternatively, she may not be. Should she locate and name this position and herself within it? […] What would such a disclosure mean for the readers of her writing?’ (13).

So, where am I in relation to rape? And why is that important? Most importantly, why is rape in particular calling for such a disclosure, a statement of intentions? Giuliana Bruno argues that 'what really matters is the position from which one speaks' (Atlas:409) and that the 'cartography of the subjective […] has implications for rethinking the placement of analytic knowledge' (Atlas:409). This self-reflexivity and the contemplation of including the personal text —this paratext—in the academic text as an important part of it is one of the premises of Atlas of Emotion.

Negotiating the testimonial creates a state of hypervigilance, a feeling that an uneasy confession may be around the corner-in the next paragraph. Would a re-situation of the writer as a rape survivor change the way we read a text? Should it?

As an act of solidarity, I will not use my own voice but I will join my voice with Feldman when she says that:

'And that you have read these pages means that you have yourself, whether a survivor or not, become a witness. [...] I hope that this testimonial, in its interrogation of language, speech, and finally how these come together in talking about rape, proves more provocative and ultimately more useful than the story I might have told if I stood up to be counted, spectacularized my trauma, valorized my voice as of that of a victim, and simply came out as, confessed to being, a rape survivor' (More:38).

Confronted with yet another litmus test—a subject as intriguing to comment upon as it is deleterious to research, our voices weaken and shy away. It matters that we have them, and that we persevere.

Rape awareness is a first-row ticket to the circus—that is not to suggest it is the circus per se. Nor is it to imply that subordinated (not only sans consent, but within an impossibility of consent) animals—exploited in every possible way, kept captives or with restricted mobility, trained since birth and conditioned through-out their life to perform unnatural roles and tricks under the threat of whips, collars, bullhooks, electric prods, and muzzles, while being constantly evaluated for their performance, and preferred for their youth and physical beauty—are an analogy for women rape survivors and patriarchy. Not an exact one—we will have to take the fancy accessories out.

But also replace them with the physical tools of rape: strength, knives, guns etc, and the societal/immaterial ones: threats, deception, intimidation, (racial, social and gendered) hierarchy, erasure, legalities etc. The irony intensifies when such acts are represented in statues, paintings, coins, films, and elsewhere, everywhere, 'functioning as key aspect of storytelling throughout Western history' (3).

[Post-rape-travelogues:]

To talk rape, name rape—to provide a testimony or an analysis of a testimony, to come out as a rape analyst, or a rape survivor—or both—is to participate in the negotiation of what it means to rape and to be raped. We meet in the civilised part of the subject of rape, the scholarly analysis of it, a tender place like a freeze-still; a place where we might not be able to change the massive rapes of war hostages, and the projected rapes of our future constantly reminded by the immersiveness of rape culture, but where we can at least attempt to exit rape and find solidarity—we undo rape-erasure. Whether we survive the fall in the Grand Canyon or not, we are present. And with our voices we redefine what it means to rape, to have survived rape, and mobilise with our speech acts a vision for the future where we can, or at least aspire to, eventually, exit rape.

PS: More on consent as legal term in Brownmiller, Against (pp. 369, 372-74, 377, 381-85), Estrich (Rape) and (Real Rape), and a more contemporary discussion on the issue in Friedman and Valenti.

PS2: My copy of the book, bitten by my late dog Mushka - doubly (or multiply) full of meaning. A talisman.

All Saints, All Sinners.

Our twenties are for deconstruction ("anti-ness") - and, yes: it takes at least a decade to unlearn the main threads of oppression, and how we have internalised them, and our thirties are for nuance.
Or so I think.

There is a "Yes! / No!" / "Good/Bad" vibe to our youth, and a "yes, but..."/"yes, and..." and "How?" (more context please?) to our maturing process.
I find myself equally alienated by the superficiality of "evil" and the self-proclaimed "goodness". The people on "our side" and our "enemies".

Yes, we agree that racism is bad...but how do we practice that? Yes, we agree that gender is a weird obsession meant to separate and oppress people, but how are we actually undoing it? Yes, we agree that community is important, but how can we have community without healthy conflict? Without meaningful forgiveness? How can we have forgiveness without a restorative route - when the route has not been walked before?

How to walk a route that has not been walked before without being messy? Would that even be possible? Did we really expect it not to be? And what does that "forgiveness" mean? What does it mean to us personally? What is "empathy" and is it only kept in a drawer for people that look, behave, and resemble ourselves as much as possible?

Do we measure - consciously or subconsciously - how much other people suffer on an imaginative scale that we have individually invented based on how much we know (and how much we /understand/) about other people's experience?
(And have we completely forgotten that a parasocial perception of others is not an accurate one?)

Who is to be forgiven? Who is doing the forgiving?
(I find myself, again and again, once I have the opportunity to hear someone's story, to understand them, to excuse them; this does not mean we have to keep everyone /near/ - the trajectories may not be compatible, but "forgiveness" is not about proximity: it is about a resistance to exile -them- and alienation -us-.)

How can we see our biases when their nature is to be unseen?
When we speak of "biases" so casually, have we forgotten we once had even the ones that now enrage us in others?
Have we forgotten we did not know then, and we can't know now that we have the ones we don't know we have?
A bias seen is no longer a bias.

Do we ask these questions of each other when we meet, or do we only update each other about work, home, family, and lovers?
Is that really that interesting, and to whom?
Do we give the gift of daring reflection to our loved ones, or foster resentment until we no longer consider them worthy because they did not improve the thing that we saw about them, but never told them?
Do we really expect others to evolve in a vacuum, far away from us, only within the paywalled intimacy of a psychotherapist office, or magically by themselves through telepathy?

Do we...really...still use concepts as "lazy", "unworthy", "bad intentions" while proclaiming ourselves to be against the systems that created this seed of mistrust and separation? Do we really see ourselves as fundamentally different and separate from other human beings? Do we understand the implications?

How is that not a result of the broader alienation we feel from the environment and life itself being stolen by us? By systems that benefit from us believing in concepts like "lazy", "unworthy", "bad intentions"?
How is this not what we talk about when we meet?
What has been stolen from us, and not just "why" (we know), but "how" are we resisting?

I have a core belief that everyone's struggles /feel/ the same to them: they are at capacity with whatever they are handling. Every single human being, from within their perspective, is a suffering human. That does not mean there is no reason to talk about selective ignorance, privileges etc - Yes, these are also unseen and circumstantial - and, yes, these need to be talked about BUT in a way that targets a systemic problem, not a personal failure. (That's just so Original Sin of us, don't you think? And OTN, yes, you may be an atheist - but have you questioned how much of your Christian/other upbringing still seeps into your ideological veins when you shame and look down on other people? We are The Saints and they are The Sinners? And, yes, you are pious - but have you considered you may be obeying the same moral compass with someone who isn't? It's just too obvious.)

I believe that it is the human condition to be at capacity.
We all take on as much as we can handle.
And the whole point is to learn to dance with it, sing to it, and "imagine Sisyphus happy" in this absurd human condition endlessly looking for meaning. Maybe carry the boulder together, for once, and then laugh about it once more dropping from the hill. Perhaps that's the meaning of it all: the search for the meaning being an equation, reversible by nature and self-fulfilling. For all the sinners and all the saints that exited the binary.

image: Hours of Louis de Laval, France, ca. 1480

Όταν η “Συμπαράσταση” Θολώνει το Μήνυμα: Η Χρήση του Λεξιλογίου των Περιθωριοποιημένων Κοινοτήτων από Allies

(αρχική δημοσίευση: 2 Απριλίου 2025)

Οι σύμμαχοι (allies) παίζουν καθοριστικό ρόλο στους αγώνες των περιθωριοποιημένων κοινοτήτων, στηρίζοντας διεκδικήσεις και διαδίδοντας κρίσιμα μηνύματα. Ωστόσο, η χρήση του ριζοσπαστικού λεξιλογίου από άτομα που δεν βιώνουν άμεσα την καταπίεση συχνά καταλήγει να «αραιώνει» τις έννοιες, να τις απομακρύνει από το αρχικό τους νόημα και να δημιουργεί παρεξηγήσεις. Όροι που γεννήθηκαν μέσα από χρόνια αγώνα, όπως “woke”, “intersectionality”, “queer” και “femmes”, επανανοηματοδοτούνται μέσα από mainstream αφηγήσεις με αποτέλεσμα να αποδυναμώνεται η πολιτική τους δύναμη. Αυτό δεν είναι απλώς θέμα γλωσσικής εξέλιξης, αλλά ένα φαινόμενο που συχνά οδηγεί σε virtue signalling και παρανοήσεις που τελικά βλάπτουν τις ίδιες τις κοινότητες που οι σύμμαχοι επιδιώκουν να στηρίξουν.

H αραίωση των πολιτικών όρων

Η πολιτική γλώσσα των περιθωριοποιημένων κοινοτήτων έχει αναπτυχθεί ως ένας τρόπος να εκφράζει την καταπίεση, την αντίσταση και τη συγκεκριμένη εμπειρία. Όταν οι σύμμαχοι υιοθετούν αυτούς τους όρους χωρίς να κατανοούν πλήρως το πλαίσιο τους, οι λέξεις χάνουν τη ριζοσπαστικότητά τους και μετατρέπονται σε γενικούς όρους που δεν μεταφέρουν πλέον το αρχικό τους μήνυμα.

- Woke: Αρχικά, η λέξη “woke” προήλθε από τη μαύρη κοινότητα (AAVE) ως ένας όρος αφύπνισης απέναντι στη συστημική καταπίεση της “λευκής υπεροχής”. Σήμερα, έχει γίνει ένα αόριστο buzzword που συχνά χρησιμοποιείται ειρωνικά από mainstream media ή δεξιές αφηγήσεις για να απονοηματοδοτήσει τη ριζοσπαστική πολιτική. Ο όρος κυριολεκτικά παραπέμπει στην “πολιτική αφύπνιση” και συγκεκριμένα όπως αυτή εκφράζεται από πολιτικές των African-Americans.

- Intersectionality: Η έννοια της διαθεματικότητας (intersectionality), που εισήγαγε η Kimberlé Crenshaw για να περιγράψει την τομή πολλαπλών καταπιέσεων (και ειδικά για τις μαύρες γυναίκες), συχνά χρησιμοποιείται πλέον επιφανειακά για να δηλώσει απλά «πολυπολιτισμικότητα» ή έναν γενικό “συμπεριληπτικό” τρόπο σκέψης, απογυμνώνοντάς την από τη ριζοσπαστική της ανάλυση.

- Queer: Ο όρος “queer” ξεκίνησε ως ένα εργαλείο αντίστασης ενάντια στις κανονιστικές ταυτότητες φύλου και σεξουαλικότητας (και ειδικά ως εσωτερική αντίσταση στις πολιτικές αφομοίωσης του mainstream LGB κινήματος), αλλά η ευρεία χρήση του από άτομα που δεν βιώνουν τις σχετικές καταπιέσεις μπορεί να τον μετατρέψει σε έναν νεφελώδη όρο που απλώς σημαίνει «αφηρημένα ΛΟΑΤΚΙ» ή ακόμη και «διαφορετικός" ή “εναλλακτικός”.

- Femmes: Ο όρος “femme” προέρχεται από τη λεσβιακή (και ειδικά τη μαύρη λεσβιακή κουλτούρα με το Stud/Femme) και τρανς κουλτούρα ως τρόπος να διεκδικηθεί η θηλυκότητα εκτός ετεροκανονικότητας. Ωστόσο, η mainstream χρήση του από cis-ετερόφυλες γυναίκες ως απλό αισθητικό ύφος θηλυκότητας (ή όρο-ομπρέλα) απομακρύνει τη λέξη από το πολιτικό της πλαίσιο.

- Πώς το virtue signalling υπονομεύει την αλληλεγγύη

Το virtue signalling ("σινιάλο αρετής"), δηλαδή η δημόσια επίδειξη προοδευτικότητας χωρίς ουσιαστική δέσμευση, συχνά συνδέεται με αυτή τη γλωσσική αποδυνάμωση. Όταν οι σύμμαχοι χρησιμοποιούν αυτούς τους όρους για να δείξουν ότι “είναι με το σωστό μέρος της ιστορίας” χωρίς να κατανοούν ή να ζουν τις εμπειρίες που αυτοί οι όροι περιγράφουν, προκύπτουν προβλήματα όπως:

1. Αποπροσανατολισμός από τα πραγματικά ζητήματα:

Αντί να επικεντρώνονται στις καταπιέσεις και τις δομές εξουσίας, οι συζητήσεις περιστρέφονται γύρω από την ορθή χρήση της γλώσσας από τους συμμάχους.

2. Δημιουργία εντάσεων μέσα στις κοινότητες: 

Άτομα από τις περιθωριοποιημένες κοινότητες βρίσκονται σε θέση να εκπαιδεύουν συνεχώς τους συμμάχους ή να εξηγούν το αρχικό νόημα των όρων τους, αντί να ασχολούνται με την πολιτική τους δράση.

3. Οικειοποίηση της εμπειρίας: 

Η χρήση του λεξιλογίου από άτομα που δεν ανήκουν στις κοινότητες συχνά οδηγεί σε καταστάσεις όπου οι πραγματικές εμπειρίες των περιθωριοποιημένων ατόμων παραγκωνίζονται.

Οι σύμμαχοι μπορούν να δρουν υπεύθυνα χωρίς να υιοθετούν απλώς τη γλώσσα της αντίστασης: μπορούν να προσφέρουν ουσιαστική αλληλεγγύη μέσα από δράσεις όπως:

- Εκπαίδευση και Αυτοκριτική: Κατανόηση των όρων μέσα από τα αρχικά τους πλαίσια και κριτική ανάλυση της δικής τους θέσης.

- Χώρος για τις φωνές των περιθωριοποιημένων κοινοτήτων: Αντί να μιλούν εκ μέρους αυτών των κοινοτήτων, οι σύμμαχοι μπορούν να ενισχύουν τις φωνές τους.

- Εστίαση στη δράση αντί για τη ρητορική: Πραγματική στήριξη μέσω ακτιβισμού, οικονομικών πόρων και κοινωνικής δράσης αντί για απλή χρήση συμβολικής γλώσσας.

Η γλώσσα έχει δύναμη, και η χρήση των ριζοσπαστικών όρων από ανθρώπους που δεν βιώνουν τις καταπιέσεις που αυτοί οι όροι περιγράφουν, μπορεί να αποδυναμώσει το μήνυμα και να δημιουργήσει παρεξηγήσεις. Οι σύμμαχοι πρέπει να είναι προσεκτικοί ώστε να μην αναπαράγουν την ίδια δυναμική εξουσίας που επιδιώκουν να ανατρέψουν, αλλά να χρησιμοποιούν τη θέση τους για να ενισχύουν αντί να αλλοιώνουν τις φωνές των περιθωριοποιημένων κοινοτήτων.
___

ΥΓ:

Βλ. “Δικαιοσύνη για όλ@” στο συνέδριο του Σύριζα (ενώ έχει ήδη ασκηθεί εσωτερική κριτική στο “@” και έχουμε σταματήσει να το χρησιμοποιούμε επειδή δεν είναι προσβάσιμο σε τυφλά άτομα που χρησιμοποιούν λογισμικό για την ανάγνωση κειμένων).

Ή “άτομα με μήτρα” στο σποτάκι της Νε.Αρ. χωρίς καμία αναφορά στο θεωρητικό πλαίσιο ή χωρίς να υπάρχει τρανς άτομο ούτε για δείγμα στον πολιτικό αυτό χώρο ή, υποθέτω, στην ομάδα που δημιούργησε το σποτάκι.

‘H το να παρουσιάζεις τη δολοφονία του Ζακ Κωστόπουλου ως… “γυναικοκτονία”.

Virtue-signalling.

Για μια στιγμή, ξέχνα εντελώς το “βιολογικό” και “κοινωνικό” φύλο (sex/gender). Άστα στην άκρη.

(αρχική δημοσίευση 1/4/2025)

Πάμε στα βασικά:

- [1] Η πατριαρχία είναι σύστημα καταπίεσης. Τι σημαίνει αυτό; Ακόμη κι αν αφαιρέσεις κάθε άτομο με πατριαρχικές απόψεις από ένα κοινωνικό, θεσμικό κλ σώμα, η πατριαρχία θα αναδυθεί και πάλι (αν δεν την κατανοήσεις ως σύστημα και δεν την ανατρέψεις) επειδή είναι γραμμένη στο λογιστικό, στα θεμέλια, στη γλώσσα και παντού.

- Η πατριαρχία το πρώτο πράγμα που πρέπει να κάνει για να υπάρξει (μας τα λέει η bell hooks) είναι να σκοτώσει τον συναισθηματικό κόσμο των αγοριών (ώστε να ενταχθούν πιο ενεργά στην έμφυλη καταπίεση - τη δική τους /και/ των άλλων).

“Μην κλαις”. “Σαν αδερφή κάνεις”. “Μη χορεύεις”. “Αυτά τα ρούχα/παιχνίδια/ενδιαφέροντα είναι για εσένα - τα άλλα είναι για την αδερφή σου / για τις /αδερφές/.” Έτσι έχουμε μικρότερο προσδόκιμο ζωής στους άντρες γενικά, και πολύ υψηλότερα ποσοστά αυτοκτονίας, επειδή πρέπει να συμπεριφέρονται “αντρίκια” και να είναι “παλικάρια”, να καταπίνουν τα συναισθήματά τους, να τους στερείται η μη-σεξουαλική οικειότητα, να γίνεται η σεξουαλικότητα ένα δικό τους ταμπού με το ένα και μοναδικό επιτρεπτό αντικείμενο επιθυμίας (τις γυναίκες - και με συγκεκριμένους τρόπους) με τις τελευταίες εκ νέου να οριοθετούνται σε ένα δίπολο Πόρνη/Παρθένα (Virgin or Whore).

- H έμφυλη/πατριαρχική βία επηρεάζει όλο το κοινωνικό σύνολο και όλα τα άτομα, απλά με άλλη συχνότητα, άλλους φαινότυπους και άλλες εντάσεις (πολύ συχνότερα και με πολύ πιο φανερά βίαιους τρόπους επηρεάζει τις γυναίκες, τα κορίτσια και τα φυλοδιαφορετικά άτομα). Είναι μία μορφή βίας που με τους αγώνες του Γυναικείου Κινήματος και του φεμινισμού μάθαμε να την ορίσουμε για τα δικά μας σώματα και να αντισταθούμε.

Το ίδιο έκανε και το ΛΟΑΤΚΙ κίνημα για το πώς εκφράζεται αυτή η βία στα δικά μας σώματα. (Με τη δική μας μοναδική γνώση δεδομένου πως τα πράγματα, οι σχέσεις κτλ είναι πολύ περισσότερο περίπλοκες από Γυναίκες Vs Αντρες.)

[Πολύ συχνά, είναι ο φεμινισμός και η κατανόησή του μισογυνισμού που ενημερώνει την αντίληψή μας μέσα στη ΛΟΑΤΚΙ εμπειρία (βλ. είναι πολύ πιο ντροπιαστικό να είσαι γκέι άντρας με θηλυκή συμπεριφορά ή/και παθητική σεξουαλικότητα γιατί έτσι είσαι “σα γυναίκα” ενώ ήταν περισσότερο αποδεκτό να είσαι ενεργητικά σεξουαλικός με άλλους άντρες.)]

Το ίδιο καλείται να κάνει ένα αληθινό και όχι κατ'ευφημισμό κίνημα για τα δικαιώματα των αντρών. Να δημιουργήσει χώρους και συζητήσεις όπου μπορούν οι ίδιοι οι άντρες να ενδυναμωθούν ως προς ό,τι τους έχει κλέψει αυτό το σύστημα και να αποδυναμώσουν ό,τι καταπιέζει άλλα άτομα.

Καίριο φεμινιστικό ζήτημα δεν είναι αν γυναίκες που δεν έχουν σχέση με το τρανς ζήτημα εκφράζουν την τρανσφοβία της ευρύτερης κοινωνίας (ούτε αν ΛΟΑΤΚΙ άτομα εκφράζουν τον μισογυνισμό της ευρύτερης κοινωνίας), αλλά αν θα βρει αυτή η μορφή εργαλειοποίησης και διάσπασης των κινημάτων συλλογική έκφραση στην Ελλάδα. Δηλαδή αν το Μωβ αποτύχει να κινήσει διεργασίες με αποτέλεσμα ένα μικρό κομμάτι των ενεργών μελών επιβάλλουν αυτό το μη-ζήτημα ως γραμμή μίας συλλογικότητας με αξιόπιστο έργο για χρόνια, δίνοντας έτσι νομιμοποίηση σε ρητορικές της ακροδεξιάς (τις οποίες φυσικά δεν διακρίνουν ως τέτοιες). Μέχρι στιγμής έχουμε μόνο μεμονωμένα περιστατικά (κάτι θλιβερά blogs και άτομα που γράφουν με ψευδώνυμα που εκφράζουν αυτές τις απόψεις).

Και σίγουρα δεν αφορά ολόκληρη την κοινωνία μια τέτοια ενδο-κινηματική συζήτηση.

Ας πιάσουμε τώρα, για παράδειγμα, ένα ζήτημα που αφορά όλη την κοινωνία:

- η υποχρεωτική στρατιωτική θητεία στην Ελλάδα

+

- το άβατο του Ιερού Όρους

Εδώ έχουμε έθνος και επίσημη θρησκεία, σε ένα κράτος που δεν είναι ουμανιστικό και κοσμικό, όπου δεν υπάρχει “διαχωρισμός εκκλησίας και κράτους” να τραβάνε “σύνορα” και “κόκκινες γραμμές” στην ανθρώπινη ύπαρξη.

[To “my body, my rights” πάει περίπατο:]

Αν γεννηθείς "άρρεν", αν γίνεις άντρας (ή για να γίνεις άντρας) πρέπει να πας στο στρατό και να είσαι “παλικάρι” με άλλα “παλικάρια” ενώ θα σας ταΐσουμε εθνικισμό και πατριαρχία. Χάνεις την αυτονομία του σώματός σου και γίνεσαι κάτι λιγότερο από “άνθρωπος”. Γεννήθηκες με εξωτερικά γεννητικά όργανα (πέος) σημαίνει ότι θα δώσεις αυτούς τους μήνες στην πατρίδα σου, θες δεν θες. Και θα σε ετοιμάσει η μαμά-πατρίδα για όσα χρόνια θα δώσεις και στον καπιταλισμό. Εξόρυξη αξίας, χρόνου (στη ζωή μας που δεν είναι για πάντα) και καταπάτηση της αυτονομίας σου. Το σώμα σου δεν σου ανήκει.

Αλλά…, αν είσαι άντρας, είσαι και ιερός (ή, τουλάχιστον “όχι αρκετά μιασματικός και ανίερος όσο οι γυναίκες που καλές είναι να έρχονται στην εκκλησία αλλά όχι και να γίνουν ιερείς / θεολόγοι / να συμμετάσχουν στη μορφή της ηθικής φιλοσοφίας που είναι η πίστη/ θρησκεία κτλ).

Η πατριαρχία ψεύδεται όταν λέει στους άντρες πως είναι οι αγαπημένοι της. Πώς όλα όσα θα κληθείς να κάνεις για να συμμορφωθείς κι εσύ και οι γύρω σου στο σύστημα έχουν μια κάποια αξία - θα σε φέρουν πάνω από όλους τους άλλους. Η πατριαρχία είναι μηχανισμός εξόρυξης χρόνου, ζωής. Είσαι άντρας; Δείξτο μας - πόσα αντέχεις;

Γεννήθηκες με εσωτερικά γεννητικά όργανα; Είσαι γυναίκα και είσαι καταδικασμένη στατιστικά (1 στις 3) να σε βιάσουν, να είσαι απλήρωτη φροντίστρια όλη σου τη ζωή (μαγείρισσα, καθαρίστρια, νοσοκόμα κτλ), να σε πληρώνουν λίγοτερο στην εργασία (βλ. το τυράκι που πρέπει να δώσει η πατριαρχία στους άντρες) κτλ.

Αν είσαι γυναίκα, είναι πιο γνωστά τα ζητήματα - τουλάχιστον μεταξύ μας και με τους δικούς μας κόπους για το πώς "Το σώμα σου δεν σου ανήκει”.

Τα τρανς άτομα είναι η απόλυτη υλική, πραγματική εκπλήρωση του “Το σώμα μου ΜΟΥ ΑΝΗΚΕΙ” έξω από τα στεγανά που προσπαθούν να ορίσουν γραμμικές σχέσεις, έναν ντετερμινισμό για τη ζωή μας βάσει του αν όταν γεννηθήκαμε τα γεννητικά μας όργανα είναι εσωτερικά ή εξωτερικά.

“Θα είμαι και θα κάνω Ό,ΤΙ θέλω να είμαι!

MY BODY MY RIGHTS!”

Με έναν τρόπο, όλες οι φεμινίστριες/φεμινιστές/φεμινιστά είναι τουλάχιστον εν μέρει “τρανς”: ασκούν δηλαδή μια μικρότερη ή μεγαλύτερη ανυπακοή στη ρυθμιστική συνθήκη του φύλου και τι αυτό σημαίνει για το πώς πρέπει να ζήσεις τη ζωή σου.

Και με έναν άλλο τρόπο, κάθε τρανς άτομο είναι ζωντανό κομμάτι του φεμινισμού αφού βιώνει έναν συνδυασμό της πατριαρχικής βίας όπως αυτή ασκείται ΚΑΙ σε άντρες ΚΑΙ σε γυναίκες.

Σημαντική επίσης είναι η ματιά των INTERSEX ατόμων - η απόλυτη απόδειξη πως το φύλο ως δυαδικό δεν είναι μια φυσική κατάσταση. Όπως και ότι για αιώνες τα κράτη χειρουργούν αυτά τα μωρά (χωρίς συναίνεση - καλή ώρα όπως τα βαφτίζουν για να να κάνω και ένα call back) για να τα “συμμορφώσουν” με το αφήγημα του δυαδικού φύλου και χωρίς κανέναν απολύτως ιατρικό λόγο.

(Μια ποικιλομορφία που συναντάμε σε όλα τα μη-ανθρώπινα ζώα και στη φύση.)

Ίσως αν το πούμε με αυτά τα λόγια εκτίθεται το επίπεδο της γελοιότητας. Για να μην πω πως όλοι οι άνθρωποι είμαστε φυσικοί σύμμαχοι ενάντια στην πατριαρχία (που το πιστεύω), θα πω απλά πως ΛΟΑΤΚΙ άτομα, γυναίκες, φεμινίστριες/ές/ά είμαστε σίγουρα. Ποιον συμφέρει η διάσπαση;

Να πω ακόμη πως το φύλο/η σεξουαλικότητα είναι ΔΥΟ μόνο από τα πολλά φίλτρα με τα οποία βιώνουμε και εξετάζουμε την πολιτική, την καταπίεση και την αντίστασή μας. Όσο τα φέρνεις σε συνομιλία με άλλες διαστάσεις της Εξουσίας (μισαναπηρισμό, ρατσισμός κτλ), συναντάς τα ίδια ακριβώς ατοπήματα, τις ίδιες άγνοιες και παραλείψεις, τις ίδιες εργαλειοποιήσεις.

ΥΓ1:

“Για να ζήσω τη ζωή μου με ισότητα και αξιοπρέπεια, έχω το δικαίωμα να ορίζω το φύλο μου και τι το φύλο μου σημαίνει για τη ζωή μου”

- Ολες οι φεμινίστριες

- Όλα τα τρανς άτομα

ΥΓ2:

Επίσης, όσο οι (βλαμμένες σε αυτό το θέμα) μονοθεματικές φεμινίστριες ζητάνε αύξηση ποινών (εκεί η αποτυχία της σύνδεσης με τα δικαιώματα των κρατουμένων και τα αιτήματα αναμόρφωσης της δικαιοσύνης κτλ) και αυστηροποίηση των νόμων αντί να επικεντρώνονται στη σεξουαλική διαπαιδαγώγηση, και το mainstreaming της αυτοδιάθεσης, αυτονομίας, ισονομίας, αληθινής δημοκρατίας κτλ, προωθείται και πάλι – αθελά τους – το ΒΙΑΙΟ δίπολο Άνδρες/Γυναίκες και δεν πάμε πουθενά.

Πολλά τα ράμματα για πολλές γωνιές (δεν λέω γ**νες γιατί δεν θέλω ούτε να τις αναφέρω)!

Φεμινισμός & Συγχώρεση

(αρχική δημοσίευση 30/3/2025)

Με έχει απασχολήσει ξανά το θέμα της συγχώρεσης (με την έννοια του “υπάρχει χώρος για εσένα”) όπως και το θέμα της συλλογικής ζωής Vs Κλίκας στα κινήματα. Μιλούσα με μία συντρόφισσα πρόσφατα (και συχνά τον τελευταίο καιρό επανέρχεται η κουβέντα στο ότι είναι διαφορετικό να είμαστε “φίλες” και διαφορετικό να είμαστε “συντρόφια” και υπάρχουν πολλά επίπεδα οικειότητας και είναι σημαντικό να τα διαχωρίζουμε - ειδικά όταν αυτά έχουν κάπως καταρρεύσει μέσω των social media με την κατάρα της υπερ-οικειότητας). Και αυτά που της έγραψα νομίζω έχουν ενδιαφέρον και για άλλα άτομα.

Άρα κοινοποιώ:

“Πάντως, και το λέω συντροφικά, είναι πιο εύκολο για εμάς (για την ψυχική μας υγεία, για την ψυχή μας) και πιο στρατηγικά σωστό (για το κίνημα, για τη συλλογική ζωή, για την επανάσταση) να υποθέτουμε πως, όντως, αν κάτσεις κάτω με οποιοδήποτε άτομο – και ειδικά άλλες φεμινίστριες, όσο ελλιπής και να είναι ο φεμινισμός τους – θα βγάλει νόημα το δικό του σύμπαν, μέσα από το οποίο ερμηνεύουν τα πράγματα, και το οποίο αιτιολογεί τον τρόπο που κινείται η καθεμία και γιατί το θεωρεί ηθικά σωστό ίσως και αναγκαίο.

Είναι μία γαλήνια σκέψη. Και, επιμένω: στρατηγικά σωστή.

Όσες περισσότερες και όσο πιο συλλογικά, τόσο το καλύτερο. Με τις σωστές αποστάσεις πάντα - δεν είπαμε όλες να δουλεύουμε με όλες. Αλλά πρέπει να πάμε ενωτικά όσο μπορούμε γιατί πέρασαν δύσκολοι καιροί και θα έρθουν κι άλλοι.

Δεν έχουμε περιθώριο ούτε είναι σωστό να εφαρμόζουμε μεταξύ μας τα …"ασυγχώρητα” γιατί κι αυτό μία πρακτική “σωφρονισμού”/αστυνόμευσης είναι. Εσωτερικευμένη. Ναι, ναι - ξέρω: “τα έχουν/έχει κάνει σκατά”. Ε, κι εμείς τα έχουμε κάνει σκατά κατά καιρούς ή θεώρησαν άλλοι/ες ότι τα κάναμε, και στο δικό τους σύμπαν αυτό έβγαζε απόλυτο νόημα, με τις πληροφορίες που είχαν και με την ερμηνεία που μπορούσαν να δώσουν.

Η διαφορά μεταξύ της κλίκας και της συλλογικής ζωής είναι να μπορούμε να συνυπάρξουμε με ανθρώπους που δεν συμπαθούμε, που μας τριγκεράρουν, που μας έχουν πληγώσει, στεναχωρήσει, προδώσει – ξαναλέω: με τις κατάλληλες αποστάσεις.

Και δεν το παίζω δασκάλα - μπορεί κι εσύ να το βλέπεις έτσι απλά να το εκφράζεις με άλλα λόγια, ή να είσαι σε άλλη φάση διαχείρισης του πόνου/θυμού.

Ομως ο εχθρός είναι ενωμένος και είναι απέναντί μας. Και ξέρει, χωρίς αμφιβολίες, ότι όλες εμείς είμαστε εχθρές του. Το μέτωπο έχει ήδη οριστεί και είμαστε όλες μέσα. Οσο μπορούμε, να μην το σπάσουμε. Ως “μέτωπο”, πάντα, ξαναλέω.

Νομίζω με καταλαβαίνεις. Κι εμείς οι δύο άλλωστε έχουμε εξοργίσει/misunderstand η μία την άλλη. […] ακραίες αντισυντροφικές συμπεριφορές όπως φυσικά το ίδιο θα σου πει και η άλλη πλευρά για εμένα, όταν ασκώ κριτική). Και πόσα αλλα τέτοια παραδείγματα. Άλλωστε για αυτό πάντα γράφω το “at war being sisters - it wasn’t always easy, but it was never dull” στις συντρόφισσες, όπως έχω κάνει και σε εσένα.

Δεν είναι εύκολο, και πρέπει να συνεχίσουμε να μαθαίνουμε, να μαθαίνουμε η μία από την άλλη, να επανεξετάζουμε τη στρατηγική μας και την προσέγγισή μας στους αγώνες και στο κίνημα, ειδικά όσο αλλάζουν και οι συνθήκες γύρω μας και γίνονται χειρότερες και κυριολεκτικά αυτοκτονούν, δολοφονούνται ή αναπηροποιούνται όλα τα συντρόφια γύρω μας. Εκτος αν σαπίζουν στη φυλακή… κτλ “

Ελπίζω να είναι βάλσαμο και για κάποιο άλλο άτομο αυτή η σκέψη. Και, ξαναλέω, είναι και στρατηγικά σωστή.

Με αγάπη,

You sis/sib. x

ΥΓ:

Μπορούμε να λέμε #RestorativeJustice κτλ, αλλά υπάρχει και η βιωμένη τους πλευρά.

Οι γυναίκες δεν είναι ιερές - οι άντρες δεν είναι τέρατα.

Οι γυναίκες δεν είναι ιερές - οι άντρες δεν είναι τέρατα.
Ας δώσουμε χώρο σε ό,τι υπάρχει ανάμεσα και παραπέρα.
Μία μορφή ηγεμονικού φεμινισμού θέλει τις γυναίκες ιερές, μητέρες όλων, φροντίστριες, θεραπεύτριες, εκ προοιμίου δίκαιες, εκ προοιμίου θύματα. Είναι συχνά οι γυναίκες που ερωτεύονται άντρες, μεγαλώνουν παιδιά, μαγειρεύουν το φαγητό μας και πλένουν τα πιάτα μας, δεν ξέρουν να λένε "όχι", αλλά κρατάνε το σπίτι στην εντέλεια και μετράνε θερμίδες. Δολοφονούνται.

Θέλει τους άντρες ανίκανους αισθημάτων - με πρόσβαση μόνο στο θυμό, στην κακοποίηση. Είναι συχνά οι άντρες παλικάρια, δουλευταράδες, δεν ξέρουν να δέχονται το "όχι", δεν κλαίνε ποτέ, δεν μιλάνε για τα συναισθήματά τους, ούτε καν τα ξέρουν. Είναι οι άντρες που ερωτεύονται γυναίκες, αποτυγχάνουν ως πατέρες, αποξενώνονται από τα πάντα, και συχνά αναπτύσσουν εθισμούς ή και αυτοκαταστρέφονται. Αρνούνται να πάνε στους γιατρούς, κι ας τους παρακαλάνε οι γυναίκες-νοσοκόμες. Πεθαίνουν πρόωρα.

1. Χωρίς την ιδέα της ετεροκανονικότητας (see above), δεν μπορεί να υπάρξει η εργασιακή εκμετάλλευση. Αυτά που ζούμε στη δουλειά, τα κάνουμε στο σπίτι. Αυτά που ζούμε στο σπίτι, κανονικοποιούν αυτά που ζούμε στη δουλειά. Εξουσίες εδώ και εκεί, κι όλα μας κάτι λιγότεροι από άνθρωποι αλλά αφεντικά και εργαζόμενοι, εκμεταλλευτές κι εκμεταλλευόμενες, άντρες και γυναίκες.
Χωρίς αυτές τις σχέσεις εξουσίας στην προσωπική μας ζωή, δεν μπορεί να εξορθολογιστεί τόσο εύκολα ο ρατσισμός, ο σπισισμός κτλ. Πάλι: άνθρωποι ανώτεροι και άνθρωποι κατώτεροι. Ζωές ανώτερες και ζωές κατώτερες. Εκμεταλλευτές και εκμεταλλευόμενοι.
2. Η αλληλεγγύη με τα άτομα που δεν έχουν επιλογή παρά να διαφύγουν τα από πάνω μοντέλα (βλ. ΛΟΑΤΚΙ άτομα, και ειδικά τα μη-δυαδικά, ίντερσεξ, και τρανς άτομα), δεν είναι κάτι κουλ και "πολιτικά σωστό" - αλλά κάτι που μας απελευθερώνει στο σύνολό μας. Γιατί; See above.
3. "Συστημική καταπίεση" σημαίνει πως αν αφαιρέσεις όλα τα άτομα που έχουν καταπιεστικές συμπεριφορές από ένα σύνολο, το ίδιο μοτίβο εξουσίας θα ξαναφυτρώσει επειδή οι ιδέες, αξίες, πεποιθήσεις που το καθιστούν δυνατό είναι ήδη στους θεσμούς, τη γλώσσα, την κουλτούρα (είναι, με την original έννοια, memes - και μάλιστα memes που "κερδάνε"). Άρα τίποτα από όλα αυτά δεν έχει να κάνει με μεμονωμένα κακά άτομα, ή βιολογικούς όρους (π.χ. τεστοστερόνη και δεν ξέρω γω τι άλλο έχουμε ακούσει) που υπαγορεύουν πως "έτσι είναι οι άντρες, έτσι είναι οι γυναίκες". Ούτε "έτσι είναι τα αφεντικά" - έτσι είναι ο καπιταλισμός. Έτσι είναι η "λευκή υπεροχή".

Τι θέλω να πω; Η πατριαρχία είναι ένα σύστημα που καταπιέζει άντρες και γυναίκες. Και κάθε άτομο.
Με άλλους τρόπους, με άλλες εντάσεις, αλλά μας δηλητηριάζει όλους/όλες/όλα. Καμία αμφιβολία.

4. Ποιο άτομο είναι πιο ευάλωτο; Μία πλούσια γηγενής λευκή στρέιτ γυναίκα ή ένας φτωχός γκέι άνδρας που ζει με HIV?
Το δεύτερο, μανούλα μου. Χωρίς να τις βγάλουμε να τις μετρήσουμε, things interconnect, things correlate in complex ways.

5. Eγώ που είμαι "κάτι σα γυναίκα", αλλά "όχι και τόσο", πολύ "στρέιτ" για τους γκέι, πολύ "γκέι" για τους στρέιτ, πολύ Αγγλίδα για την Ελλάδα, πολύ μετανάστρια για την Αγγλία, πολύ working class for academia, και πολύ "academic" για να μιλάω για την τάξη, πολύ προνομιούχα λευκή για να μιλάω για τον ρατσισμό, πολύ μετανάστρια για να ανήκω στην αγγλική λευκότητα, όχι αρκετά ανάπηρη επειδή έχω "υψηλή λειτουργικότητα" και όχι αρκετά "λειτουργική" για να μην υποφέρει η υγεία μου, όχι αρκετά χοντρή για να μιλάω για τη χοντροφοβία, ούτε αρκετά αδύνατη ώστε να μην τη βιώνω, όχι αρκετά cis, και ούτε αρκετά τρανς - εγώ, με τα τεράστια προνόμια να έχω ζήσει σε διάφορα μέρη, και να έχω γνωρίσει τόσους αξιόλογους ανθρώπους μου έχουν ανοίξει τα μάτια, ντρέπομαι να μιλήσω για το πώς πραγματικά νιώθω για το φύλο μου που είναι "κάτι σα γυναίκα" αλλά και "τίποτα σαν αυτό που έχεις κατά νου".
Είμαι ένας άνθρωπος που έχει σπάσει τα δεσμά του φύλου του. 

Δεν είμαι άντρας. Δεν είμαι γυναίκα.
Βλέπω τους ανθρώπους ως ανθρώπους και όχι ως γεννητικά όργανα, ορμόνες, ρόλους και "θεϊκό θηλυκό / θεϊκό αρσενικό" και δεν ξέρω γω τι άλλο.

Κι εγώ, όπως τόσα άλλα άτομα που νιώθουν σαν εμένα, είμαστε βουτηγμένα μέσα στη ντροπή να μιλήσουμε για το ότι είμαστε "κάπου ανάμεσα και κάπου παραπέρα από όλο αυτό το υπεραπλουστευτικό και επικίνδυνο δίπολο".
Καλούμαστε να απολογηθούμε, να δώσουμε εξηγήσεις.
Να πούμε πως αυτή η θέση, αυτή η ύπαρξη πάνω στην παύλα, είναι μία στάση μυστήρια, χαοτική, που αφήνει χώρο στις δυνατότητες και δυνάμει απελευθερώνει κάθε άτομο, όπου κι αν το ίδιο τοποθετείται, με όποιες λέξεις κι αν εκφράζεται.
Και η ύπαρξή μας πέρα από το δίπολο δεν είναι κάτι hype, ούτε ένα trend. Είναι αυτό που βιωματικά με κάνει να καταλήξω - και όχι μέσα από βιβλιογραφία - πως:
Οι γυναίκες δεν είναι ιερές. Οι άντρες δεν είναι τέρατα.
Γιατί, λοιπόν, τόση ντροπή γύρω από αυτό;

The wolf is dead; words for my paternal grandmother

When I say 'was raised by wolves', I count this woman as one of them. 
Her name is Maria, and she is my paternal grandmother. Her family was from Paros island, if I am not mistaken, and she met my grandfather, a refugee from Asia Minor, and spent the rest of their lives together. They were a beautiful couple. I was more connected to him, than to her; he held me in his arms and told me stories while we ate watermelon from his garden, while she would tell me that there are children-vore monsters right outside their house so that I stay put.
As I transitioned from girlhood to womanhood, she became more and more threatening: in her eyes, I was too fat, too clumsy, too opinionated, too not-ladylike--everything was wrong, and, worst thing of all, she said I kind of looked like her, but there I was, wasting the good genes by not sewing my lips shut. 'Look at my waistline in this photo... Better than yours, and I even had had three childbirths at this point!'.
Terrible really.
I cease all communication at age 17; I had just got in University of Athens (a miracle given the circumstances at the time, and first kid of my extended family to do so), and she called me--'to congratulate me', I thought.
'So no one told you you're too fat to study theatre?', she said.
'It's academic, yiayia, not acting', I responded hastily. I felt appalled by her words, and my words alike. I felt tiny, unfree, abused. These were the last words we exchanged, in 2005.
For everything she taught me not to be, by being a poor example, I am thankful.
But it's a gratitude extended to the good people that empowered me to walk away from abuse.
Maria passed away a few days ago. No one told me. She asked for me at the hospital, who knows what for. Today I took a moment to find peace, to think of her story and her side of things; the fact that she went through wars, famine, and being a woman in Greece in her time; the fact that she was married to a macho man, and raised three more; that she was probably mentally ill, but no one got her any help--neither was this an option in her era and social context.
Empathy is the only way. And we're ok, girl. And I can calmly say 'farewell'.

Things NOT to do when criticising Trump

Things NOT to do when criticising Trump:
—Make fun of his body (body-shaming), incl.
—making fun of his fatness, present him in illustrations as fatter than in real life as if this is a sign of evil, or in any way related to what is wrong about him (fatphobia)
—Make fun of the size of his penis ("It Uses the [deeply patriarchal and toxic] Idea That Someone Isn’t ‘Manly Enough’ As an Insult," is transphobic, and body essentialism: JUST STOP.)
—Make fun of his small hands (wtf? Can we all take a moment to see this one stems from the popular idea that size of hands reflects size of penis? It's also transphobic. See above. STOP.)
—Make fun of his ability to have sex, whether he has sex, or what kind of sex he has p r o v i d e d  i t  i s  c o n s e n s u a l (misses the point, and decentres the actual issue here: the rape/sexual assault allegations & his openly rapey ideology)—Say "Pussy grabs back":What is it that we are grabbing exactly? (Rape Culture; not how this works)—Make fun of Melania's accent / eloquence (xenophobia, classism), or focus on her appearance (misogyny, femmephobia) or overtly sexual photoshoots she has done in the past (slut-shaming, SWERF); Melania is not the problem here: centring her again misses the point. Stop treating her like an object that is attached to him, which the exact objectification/dehumanisation that you seem to oppose when it comes from him.
—Call him "crazy," "mad," "a r****d," (ableist, stigmatising)
—Depict him kissing Putin or any other man, or wearing make up, as a way to humiliate him (homophobia, misogyny, sissyphobia/femmephobia)
—Make fun of his young child, esp. attaching diagnoses of mental health illnesses to them (ableism; misses the point: you are vilifying a child)

Things to DO:
—Criticise his misogyny, racism, homo/transphobia, xenophobia, ableism, rampant capitalism, populism.
—Create allyships with groups affected, incl,
—amplifying their voices, and sharing the content & advocacy they produce from within their groups.
—Scrutinise his policies, and expose them.
Organise
Organise
Organise
X

On mothers & childless witches

Femme Maison by Louise Bourgeois

My mum once funnily said something about me eventually getting married and having kids (in the future) when I was 17. I remember I stopped all things, and had a deadly serious discussion with her about this, explained thoroughly she is not allowed to say anything of this sort EVER, and that this kind of rhetoric has contributed to the oppression and misery of billions of women/enbies/trans men, *including herself*. 
Not only that, but she was also to discourage other family members from doing it to me/others.
It worked beautifully.
On the other hand, women face hurtful valorisations on both edges of this:
'X is awesome for not having kids' is another way of dehumanising them—saying their value comes from something outside of just being themselves, and fulfilling their humanity in the best possible way.
Having said that, I understand why we need to celebrate childless witches as a counter-paradigm of what is a very real and oppressive societal demand, but we also must celebrate mothers beyond their parenthood and in their full humanity.
Concluding:
You should feel no pressure to have kids, but also no pressure to stick with your decision of not having any; parenthood is NOT an ideology.

1η Μαΐου: σκέφτομαι, θυμάμαι, συγκινούμαι, αναγνωρίζω, θυμώνω, κι ευχαριστώ.

Σήμερα, εργατική πρωτομαγιά, σκέφτομαι, θυμάμαι, συγκινούμαι, αναγνωρίζω, θυμώνω, κι ευχαριστώ.
Σκέφτομαι τη μητέρα μου που δε θεωρούσε επιλογή το να μη μάθουμε από δύο ξένες γλώσσες, αλλά το να δουλεύει δύο οχτάωρες δουλειές για να μας το προσφέρει. Τη σκέφτομαι που θα γυρνούσε μετά από δύο οχτάωρες βάρδιες για να στήσει ένα αυτοσχέδιο θρανίο και να καλύψει όλες τις ώρες διδασκαλίας που χάθηκαν—σκέφτομαι κι εμένα με πυρετό να παραπονιέμαι. Σκέφτομαι και τη μητέρα της που έκανε το ίδιο. Σκέφτομαι τη γιαγιά μου που όταν της λένε ότι έχει "βασιλικό όνομα", αυτή απαντάει πως "εμείς δεν πλουτίσαμε σε βάρος άλλων".

Θυμάμαι να απορώ με τα άλλα παιδιά στην κατασκήνωση που με φώναζαν "πλουσιόπαιδο" και να θυμώνω. Θυμάμαι να έρχεται επίσκεψη η μητέρα μου και να της ζητάω να πει στα άλλα παιδιά πως δεν είναι έτσι, κι αυτή να χαμογελάει και να απαντάει "μα δε σου λείπει τίτοπα".
Κι είχε δίκιο—με είχε περιλούσει με μία επίφαση αταξικότητας, "όλα είναι δυνατά, μικρό μου, μη σε νοιάζει".

"Η μαμά είναι εδώ", για να πολεμήσει με νύχια με δόντια όλα τα εμπόδια—"θα είσαι η εκδίκησή μου στον κόσμο". Συγκινούμαι.

Αναγνωρίζω το προνόμιό μου να έχω τον χρόνο να γράψω αυτό το κείμενο, να έχω εργατική καταγωγή αλλά ζωή κι εκπαίδευση μέσης τάξης· να μένω στο Λονδίνο, να μελετάω, και να ασχολούμαι με τα ανθρώπινα δικαιώματα. Να έχω πρόσβαση σε δωρεάν εκπαίδευση και περίθαλψη.

Θυμώνω που το εργατικό κίνημα έχει συστηματικά αποτύχει να αναγνωρίσει πως οι εργάτριες αντιμετωπίζουν διαφορετικά προβλήματα από (/με) τους εργάτες--οι έγχρωμοι/ες εργάτες/τριες από τους/τις λευκούς/ές, οι νευροτυπικές από τις μη, οι ημεδαποί/ές από τους αλλοδαπούς/ές εργάτες κοκ.

Ευχαριστώ, όμως, που κάτω από την ομπρέλα των ταξικών διεκδικήσεων βρέθηκαν πολλές φορές όσες θα διεκδικούσαν τα παρακάτω, ακόμη κι αν ήταν σε θέση άρσης ή/και διάσπασης. Θυμώνω και με τους τελευταίους που συχνά παραμελούν το ταξικό θέμα. Σήμερα, και κάθε μέρα, Το Θέμα Είναι Διαθεματικό.
Και κυρίως & πάντα:

Ευχαριστώ, μανούλα.

Aspects of rape culture | Danaë: well-played, Gustav, and the other boys

'[...] Danaë's rape scene is also a popular theme: imprisoned in a tower of bronze (strong) by her mortal father she gets raped by Zeus, this time turned into golden (stronger!) rain. Nothing here condemns, or even suggests rape. Even in theory, one would find it hard to conceive any representation of rape that would so eye-popping-ly erase rape compared to turning the rapist into a beautiful golden stream that runs between the legs of a naked, beauteous, young woman who is clearly 'aroused'ⁱ. Apart from a woman locked inside by one man, and invaded by another, she might also be the archetypical, quintessential 'not-if-she-enjoyed-it' go-to reference, and she is joined there by descendant filmic variations like Gone With The Wind's (Victor Fleming, USA, 1939) Scarlett (Vivien Leigh), Lust, Caution's (Se, jie) (Ang Lee, USA, Chine, Taiwan, 2007) Wong Chia Chi (Wei Tang); most controversially met in Straw Dogs (Sam Peckinpah, USA, UK, 1971); most un-noticeably in Blade Runner (Ridley Scott, USA, Hong Kong, UK, 1982), and Secretary (Steven Shainberg, USA, 2002), and even appears as a trope twice in The Rocky Horror Picture Show (Jim Sharman, UK, USA, 1975). Arguably the most sensual painterly version of this theme, Gustav Klimt's 1907 symbolist painting, is sold in gigantic prints by the hundreds in IKEA, purchased by unsuspecting admirers—maybe paid for in two euro coins (that feature Europa, another intensely spectacularised rape story)! 

This is truly extraordinary; well-played, Gustav, and the other boysⁱⁱ.[...]'

- Eliza Goroya, (part of my research for UCL)

iWord found in popular culture digester par excellence, wikipedia. http://en.wikipedia.org/wiki/Dana%C3%AB_(Klimt_painting)

iiCorreggio, Rembrandt and Titian are a few examples.   

Aspects of rape culture | Dogville: We were to meet in freedom

'I've chosen, Grace. I've chosen you...Tonight we free ourselves of Dogville!'ⁱ he says, as he begins to thrust his body on top of her. Grace (Nicole Kidman) seems motherly, comforting, but quietly undeterred in her position; she speaks quietly, but her words are sonorous when she womansplains[sic]ⁱⁱ that '[…]it would be so beautiful, but, from the point of view of our love, so completely wrong'. Being consent-illiterate, and having ignored her non-verbal cues thus far (she doesn't kiss back, does not react to his touch), he is now forced to see what she is saying. It cannot be ignored:

'We were to meet in freedom', she concludes. And he, reluctantly, stops.

So, hey, freedom is somewhere and is not there. It is a place where people meet, and somewhere her in particular and Tom 'were to meet'. Lovers do not meet in unfree places: rapists and victims do. Not only does she theorise freedom as a place that is not there, and that is un-Dogville-like, but she also suggests an incompatibility of being able to give consent within unequal power dynamics—within places that anatomise 'intimidation, force, and predetermined gender roles—the tools of rape'ⁱⁱⁱ as 'established by societal norms before rape happens^iv'.
[...]

iiAlluding to, and playfully reversing, the term 'mansplaining' coined by Anna Robinson to describe what San Francisco author Rebecca Solnit was describing in a blog post titled "Men Explain Things to Me." http://www.nationinstitute.org/blog/nationbooks/3059/the_art_of_mansplaining.

iiiFeldman, The Subject of Rape, p. 18.

ivIbid.

The situation in Ukraine from a human rights' activist perspective: Eliza Goroya's speech in the Ukrainian Parliament, Kyiv, 03/02/14

Ukrainian Parliament, Kyiv, 03/02/14—in the presence of former Presidents of Ukraine Viktor Yushchenko and Leonid Kravchuk.

My name is Eliza Goroya and I am a member of the Greek Helsinki Monitor.
I was invited here today to provide some insight as a Greek human-rights and anti-Nazi campaigner.
But how is the Greek struggle relevant to the Ukrainian one?
Well, we both have many angry people. And also a macho soccer culture to facilitate all this anger.
People feel indignant because they have lost their trust in the political system—and for good reasons. Both Greeks and Ukrainians have  also lost their trust in the unobstructed administration of justice and the legislation process. Both countries are facing a financial crisis and citizens feel like their country is 'being taken away from them' when the respective governments have to chose bailout options and, therefore, negotiate external influence. This naturally triggers issues of national identity, independence, patriotism and –to an extremist minority—radical nationalism. The state's first reflex should be to protect the vulnerable minorities that will be targeted by this extremist reaction to austerity, and to broaden and welcome the dialogue—rather than silencing these tendencies—without, of course, at the same time tolerating hate speech.

Her Queerness in the Parliament

But human rights' active protection—what is essentially the way the state can protect its minorities —is constantly disregarded in both countries.
On that note, I would like to congratulate Ukraine on succeeding to lose every single case out of 211 at the European Court of Human Rights—not surprisingly, you'll find yourselves in the company of Greece in this one too.
Meanwhile, all around the world we see a vibrant human rights movement. Sadly both Ukraine and Greece are still struggling to catch up with their more tolerant and progressive counterparts.
We are asked whether we want to keep clinging towards that more conservative, divisional past or listen to the global pulse towards inclusiveness.
Regarding extremism in Ukraine, I must admit that although we must be concerned about the rise of radicalism, nazism doesn't seem to be the main problem here. And it doesn't seem that it is an anti-nazi strategy that will soothe the situation—this would only build up the tension as it would conveniently hijack all the movement for its tiny minority extremist part. It would even legitimize that small portion of extremists and it would lead to a direction of divisions and disorientation.
We should answer to radicalism with even more democracy and provisions for the vulnerable.
It is a passionate, never-sleeping, never hesitant, all-inclusive rhetoric that should take over.
It is our voices and the words we use—the humanity our words spread that build the cohesion and the diversity of the civil society.
Regarding the recent legislative actions:
The Ukrainian anti-protest laws were, admittedly, a rushed move to regulate protests—but also a move to restrict the freedom of expression, the freedom of the citizens to criticise the government; and were also violating the legal legislative procedure.
I shall not dwell on this, as these laws have been now correctly appealed and we salute the corrective gesture.
Most importantly, regarding the new amnesty-related law that will be discussed here, in the Ukrainian parliament, on Wednesday, and suggests to offer amnesty for protesters that have been arrested during anti-government protests only if protesters would leave the streets and end their occupation of government buildings: I will now support that it is not a solution.
Our counterpart, the Ukrainian Helsinki Human Rights Union, informs us that “[...]whereas international and domestic law alike clearly affirm the universally recognised principle of individual liability: one can be held liable for his own conduct, collective responsibility is outlawed; this Law in fact establishes collective responsibility, as release of certain individuals is made conditional on acts or abstention of others. Not only does the law run counter to the fundamental rules of international, constitutional, and criminal law; we state that its adoption violated a number of the Parliamentary rules of procedure. It cannot therefore be regarded as a legitimate resolution of the present social and political crisis. [...] We call upon the President of Ukraine to not be an accessory to the Article 147 offence and to not sign the Law On Eliminating negative consequences and preventing the prosecution and punishment of persons as respects the events taking place in the course of peaceful assemblies.We are convinced that unconditional release of all those detained in the course of the protests, prohibition for the police to make arrests of protesters at hospitals, a ban on violence committed by the police and protesters, as well as security of the protesters against the aggressive opponents, a.k.a. ‘titushki’ is a prerequisite for negotiating any further decisions seeking a settlement of the social and political crisis."
President Yanukovych, members of the opposition and every one else that has played a part in the current situation:
You are standing in front of your legacy. Forming it; right now.

Admittedly, President Yanukovych has, unfortunately, missed his opportunity to be remembered as a 'Lech Walesa'. And we will all agree that he is no 'Nelson Mandela' either. 

But he—and the opposition leaders if they cooperate—can be remembered as the politicians that, within their privilege, they overcame personal ambition, political and economic gain, and heard to what the people are demanding: and people—more than Ukrainians being pro-Europe or pro-Russia, Ukrainians, are Pro-UKRAINE—they want to have a voice, they are calling for a democratic reform. And that might spare Ukraine from further bloodshed and even a, much-feared, civil war. 
 The ultras invite people to organise themselves “not against Russia, not pro-Europe, but for Kyivans, for our city!”. Democratic ideas as such will be hijacked by extremists if they are not brought back into mainstream politics. Therefore, a referendum on EU relations, the creation of a broad coalition government, a shift from a presidential to a parliamentary system could be possible solutions.

Yes, it is clear: Ukraine is a battlefield of influences—Kremlin, Brussels, Beijing.

In order to battle nationalism, wouldn't it be wise to allow—by supporting an enhanced democracy—the most important influence on Ukraine to be the one Ukrainians have on their country's future? That would directly tackle the radicalism that is fuelled by people's sense of having their countries being taken away of them—them not having a voice, nor power, over their own country.

Not only you must allow the citizens to criticise the government—it should be actively encouraged and both the government and the opposition should pay close attention.

This speech has been not only a call towards welcoming critique but also a sample of what that critique might sound like.

I urge you to encourage citizens to voice their views and feel they are being heard. Let citizens not be afraid of the police. Let this foreigner queer activist not be afraid of what might happen to her if she speaks her mind but to feel, rather, that she has contributed her part in an ongoing constructive critique towards the much-needed democratic reform of Ukraine and of, why not, Greece too. A state's first reflex against the rise of extremism should be to protect the targets: the Jewish community, people of colour, roma, people with disabilities, mentally-ill, hiv-positive and aids patients, ethnic minorities, immigrants, the gays. lesbians, bisexuals, trans-sexual/trans-gendered and all others that urgently need this support.
Thank you