Goroyesque

In 2013, I was invited to deliver a speech against the rise of neo-nazism at Capitol Hill. I was not a politician, not an heiress, not someone with a safety net. I was a working-class (or, simply put: poor) grassroots activist ringing the alarm regarding the rise of Golden Dawn in Greece - now convicted as a criminal organisation. No expenses were covered beyond the flight. So, I found a host on CouchSurfing with good reviews, because that is what working-class women do: we make it work. This would be my first time being hosted after having hosted tens others. /cw: brief testimonial of r***/ What happened to me there is what so commonly happens to women who travel, esp. alone - to the "voyageuse", as Giuliana Bruno illustrates in Atlas of Emotion  (or the Vagabond ), to- to poor women (or those seen as women, or those feminised), to women who rise above their circumstances to fight for everyone else.  //end of cw// I went on to write my MA thesis on Rape Culture in cinema at ...

[English text follows] Η Susan Brownmiller πέθανε την Κυριακή. Ξανακοίταξα τα γραπτά μου για να δω πώς το έργο της θεμελίωσε το δικό μου, πώς με κράτησε από το χέρι όταν διένυα την κόλαση των σπουδών γύρω από τη σεξουαλική βία, πώς μου έδωσε βαρύτητα. Farewell to a powerful foremother. **προειδοποίηση περιεχομένου: συζήτηση για την κουλτούρα του βι*σμ*ύ** Η φεμινίστρια Susan Brownmiller δήλωσε το 1975 ότι ο ορισμός του βιασμού «είναι σχετικά απλός» για μια γυναίκα, προτείνοντας τον εξής ορισμό: «\[μία] σεξουαλική εισβολή στο σώμα δια της βίας, μία εισχώρηση στον ιδιωτικό, προσωπικό εσωτερικό χώρο χωρίς συναίνεση \[…] συνιστά εσκεμμένη παραβίαση της συναισθηματικής, σωματικής και λογικής ακεραιότητας \[...] και αξίζει να αποκαλείται βιασμός» (*Against Our Will*, σ. 376). […] Ο Οβίδιος, με τα δικά της λόγια, «ο Ρωμαίος υμνητής του /έρωτα/, που έγραψε για τις μαζικά βιασμένες γυναίκες των Σαβίνων, “Δώστε μου τέτοια αμοιβή και στρατεύομαι σήμερα κιόλας”, διατυπώνοντας μια επιπόλαιη στάση α...

Our twenties are for deconstruction ("anti-ness") - and, yes: it takes at least a decade to unlearn the main threads of oppression, and how we have internalised them, and our thirties are for nuance. Or so I think. There is a "Yes! / No!" / "Good/Bad" vibe to our youth, and a "yes, but..."/"yes, and..." and "How?" (more context please?) to our maturing process. I find myself equally alienated by the superficiality of "evil" and the self-proclaimed "goodness". The people on "our side" and our "enemies". Yes, we agree that racism is bad...but how do we practice that? Yes, we agree that gender is a weird obsession meant to separate and oppress people, but how are we actually undoing it? Yes, we agree that community is important, but how can we have community without healthy conflict? Without meaningful forgiveness? How can we have forgiveness without a restorative route - when the route has...

(αρχική δημοσίευση 1/4/2025) Πάμε στα βασικά: - [1] Η πατριαρχία είναι σύστημα καταπίεσης. Τι σημαίνει αυτό; Ακόμη κι αν αφαιρέσεις κάθε άτομο με πατριαρχικές απόψεις από ένα κοινωνικό, θεσμικό κλ σώμα, η πατριαρχία θα αναδυθεί και πάλι (αν δεν την κατανοήσεις ως σύστημα και δεν την ανατρέψεις) επειδή είναι γραμμένη στο λογιστικό, στα θεμέλια, στη γλώσσα και παντού. - Η πατριαρχία το πρώτο πράγμα που πρέπει να κάνει για να υπάρξει (μας τα λέει η bell hooks) είναι να σκοτώσει τον συναισθηματικό κόσμο των αγοριών (ώστε να ενταχθούν πιο ενεργά στην έμφυλη καταπίεση - τη δική τους /και/ των άλλων). “Μην κλαις”. “Σαν αδερφή κάνεις”. “Μη χορεύεις”. “Αυτά τα ρούχα/παιχνίδια/ενδιαφέροντα είναι για εσένα - τα άλλα είναι για την αδερφή σου / για τις /αδερφές/.” Έτσι έχουμε μικρότερο προσδόκιμο ζωής στους άντρες γενικά, και πολύ υψηλότερα ποσοστά αυτοκτονίας, επειδή πρέπει να συμπεριφέρονται “αντρίκια” και να είναι “παλικάρια”, να καταπίνουν τα συναισθήματά τους, να τους στερείται η μη-σεξουαλικ...

(αρχική δημοσίευση 30/3/2025) Με έχει απασχολήσει ξανά το θέμα της συγχώρεσης (με την έννοια του “υπάρχει χώρος για εσένα”) όπως και το θέμα της συλλογικής ζωής Vs Κλίκας στα κινήματα. Μιλούσα με μία συντρόφισσα πρόσφατα (και συχνά τον τελευταίο καιρό επανέρχεται η κουβέντα στο ότι είναι διαφορετικό να είμαστε “φίλες” και διαφορετικό να είμαστε “συντρόφια” και υπάρχουν πολλά επίπεδα οικειότητας και είναι σημαντικό να τα διαχωρίζουμε - ειδικά όταν αυτά έχουν κάπως καταρρεύσει μέσω των social media με την κατάρα της υπερ-οικειότητας). Και αυτά που της έγραψα νομίζω έχουν ενδιαφέρον και για άλλα άτομα. Άρα κοινοποιώ: “Πάντως, και το λέω συντροφικά, είναι πιο εύκολο για εμάς (για την ψυχική μας υγεία, για την ψυχή μας) και πιο στρατηγικά σωστό (για το κίνημα, για τη συλλογική ζωή, για την επανάσταση) να υποθέτουμε πως, όντως, αν κάτσεις κάτω με οποιοδήποτε άτομο – και ειδικά άλλες φεμινίστριες, όσο ελλιπής και να είναι ο φεμινισμός τους – θα βγάλει νόημα το δικό του σύμπαν, μέσα από το οπο...

Οι γυναίκες δεν είναι ιερές - οι άντρες δεν είναι τέρατα. Ας δώσουμε χώρο σε ό,τι υπάρχει ανάμεσα και παραπέρα. Μία μορφή ηγεμονικού φεμινισμού θέλει τις γυναίκες ιερές, μητέρες όλων, φροντίστριες, θεραπεύτριες, εκ προοιμίου δίκαιες, εκ προοιμίου θύματα. Είναι συχνά οι γυναίκες που ερωτεύονται άντρες, μεγαλώνουν παιδιά, μαγειρεύουν το φαγητό μας και πλένουν τα πιάτα μας, δεν ξέρουν να λένε "όχι", αλλά κρατάνε το σπίτι στην εντέλεια και μετράνε θερμίδες. Δολοφονούνται. Θέλει τους άντρες ανίκανους αισθημάτων - με πρόσβαση μόνο στο θυμό, στην κακοποίηση. Είναι συχνά οι άντρες παλικάρια, δουλευταράδες, δεν ξέρουν να δέχονται το "όχι", δεν κλαίνε ποτέ, δεν μιλάνε για τα συναισθήματά τους, ούτε καν τα ξέρουν. Είναι οι άντρες που ερωτεύονται γυναίκες, αποτυγχάνουν ως πατέρες, αποξενώνονται από τα πάντα, και συχνά αναπτύσσουν εθισμούς ή και αυτοκαταστρέφονται. Αρνούνται να πάνε στους γιατρούς, κι ας τους παρακαλάνε οι γυναίκες-νοσοκόμες. Πεθαίνουν πρόωρα. 1. Χωρίς την ιδέα ...