Π.Ο.Π. / Protected origins

 

Farewell to Susan Brownmiller

[English text follows]

Η Susan Brownmiller πέθανε την Κυριακή. Ξανακοίταξα τα γραπτά μου για να δω πώς το έργο της θεμελίωσε το δικό μου, πώς με κράτησε από το χέρι όταν διένυα την κόλαση των σπουδών γύρω από τη σεξουαλική βία, πώς μου έδωσε βαρύτητα.
Farewell to a powerful foremother.

**προειδοποίηση περιεχομένου: συζήτηση για την κουλτούρα του βι*σμ*ύ**

Η φεμινίστρια Susan Brownmiller δήλωσε το 1975 ότι ο ορισμός του βιασμού «είναι σχετικά απλός» για μια γυναίκα, προτείνοντας τον εξής ορισμό: «\[μία] σεξουαλική εισβολή στο σώμα δια της βίας, μία εισχώρηση στον ιδιωτικό, προσωπικό εσωτερικό χώρο χωρίς συναίνεση \[…] συνιστά εσκεμμένη παραβίαση της συναισθηματικής, σωματικής και λογικής ακεραιότητας \[...] και αξίζει να αποκαλείται βιασμός» (*Against Our Will*, σ. 376).
[…]
Ο Οβίδιος, με τα δικά της λόγια, «ο Ρωμαίος υμνητής του /έρωτα/, που έγραψε για τις μαζικά βιασμένες γυναίκες των Σαβίνων, “Δώστε μου τέτοια αμοιβή και στρατεύομαι σήμερα κιόλας”, διατυπώνοντας μια επιπόλαιη στάση απέναντι στον βιασμό στον πόλεμο, που παραμένει για δύο χιλιάδες χρόνια» (*Against*, σ. 289)].

Μια «προσωπική δήλωση» (σ. 7) είναι ο τρόπος που επιλέγει η Brownmiller να μας εισαγάγει στο μνημειώδες της έργο, *Against Our Will: Men, Women and Rape*. Γράφει με οξύτητα: «\[τ]ο ερώτημα που μου τέθηκε πιο συχνά ενώ έγραφα αυτό το βιβλίο ήταν σύντομο, άμεσο και εκνευριστικό: “Έχεις ποτέ βιαστεί;”

Η απάντησή μου ήταν εξίσου άμεση: “Όχι.”» (σ. 11). Στη συνέχεια, διερευνά τα κίνητρα των συνομιλητών της και καταλήγει ότι «για κάποιους \[…] το ερώτημα ήταν μια δίκοπη πρόκληση για αποδείξεις: Αν δεν είσαι εγκληματολόγος ή θύμα, τότε ποια είσαι; (Γιατί δεν αρκούσε ότι ήμουν συγγραφέας σ’ ένα ενδιαφέρον θέμα, απορώ.)» (ο.π.). \[Γιατί δεν αρκεί η αλληλεγγύη μας, απορώ εγώ.]

Η Susan Estrich, αντιθέτως, απαντά «ναι», καθώς είναι επιζήσασα βιασμού· ξεκινά το πρώτο της κεφάλαιο (*My Story*) αφηγούμενη την εμπειρία της (Real Rape, σ. 1).
Η Hannah Feldman εξετάζει ακριβώς αυτό το ερώτημα στο δοκίμιό της *More Than Confessional: Testimonial and the Subject of Rape*. Μας καλεί να αναλογιστούμε: «...μια γυναίκα που γράφει ένα κείμενο για κατάλογο έκθεσης σχετικά με τη συζήτηση και αναπαράσταση του βιασμού από τη θέση του υποκειμένου “εγώ”. \[…] Σκεφτείτε ότι μπορεί να είναι επιζήσασα. Ή, εναλλακτικά, μπορεί να μην είναι. Πρέπει να προσδιορίσει και να κατονομάσει αυτή τη θέση, και τον εαυτό της εντός αυτής; \[…] Τι θα σήμαινε μια τέτοια αποκάλυψη για τους αναγνώστες του κειμένου της;» (σ. 13).

Πού βρίσκομαι εγώ σε σχέση με τον βιασμό; Και γιατί έχει σημασία αυτό; Και το κυριότερο: γιατί ο βιασμός, ειδικά, απαιτεί τέτοια δήλωση θέσης, πρόθεση αυτοπροσδιορισμού;
Η Giuliana Bruno υποστηρίζει ότι «αυτό που έχει πραγματική σημασία είναι η θέση από την οποία κάποια/ος/ο μιλά» (*Atlas of Emotion*, σ. 409) και ότι «η χαρτογράφηση του υποκειμενικού […] έχει συνέπειες για την αναθεώρηση της τοποθέτησης της αναλυτικής γνώσης» (ο.π.). Αυτή η αυτοαναστοχαστικότητα και η σκέψη ότι το προσωπικό κείμενο—αυτό το παρακείμενο—μπορεί και πρέπει να συνυπάρχει εντός του ακαδημαϊκού λόγου αποτελεί έναν από τους άξονες του *Άτλαντα του Συναισθήματος*.

Η διαχείριση της μαρτυρίας δημιουργεί μια κατάσταση υπερεπαγρύπνησης, ένα αίσθημα ότι η άβολη εξομολόγηση μπορεί να καραδοκεί στην επόμενη παράγραφο. Θα άλλαζε η τοποθέτηση της συγγραφέα ως επιζήσασας την ανάγνωση ενός κειμένου; Και αν ναι, θα έπρεπε;
Ως πράξη αλληλεγγύης, δεν θα χρησιμοποιήσω τη δική μου φωνή αλλά θα ενώσω τη φωνή μου με αυτή της Feldman όταν λέει:
«Και το ότι έχετε διαβάσει αυτές τις σελίδες σημαίνει πως έχετε ήδη, είτε ως επιζήσασα είτε όχι, καταστεί μάρτυρας. […] Ελπίζω αυτή η μαρτυρία, μέσα από την εξέταση της γλώσσας, της ομιλίας, και εντέλει του τρόπου με τον οποίο αυτές συνυφαίνονται στη συζήτηση για τον βιασμό, να αποδειχθεί πιο προκλητική και πιο χρήσιμη από την ιστορία που ίσως αφηγούμουν αν στεκόμουν να “μετρηθώ”, να θεαματοποιήσω το τραύμα μου, να εξυψώσω τη φωνή μου ως φωνή θύματος, και απλώς να βγω μπροστά ως—να ομολογήσω ότι είμαι—επιζήσασα βιασμού» (*More Than Confessional*, σ. 38).

Αντιμέτωπες με ακόμη ένα τεστ "καθαρότητας"—ένα θέμα εξίσου δελεαστικό όσο και διαβρωτικό για μελέτη—οι φωνές μας εξασθενούν και υποχωρούν. Έχει σημασία να τις έχουμε, και να επιμένουμε.

Η ευαισθητοποίηση γύρω από τον βιασμό είναι εισιτήριο πρώτης σειράς στο τσίρκο—όχι ότι ο ίδιος ο βιασμός είναι το τσίρκο. Ούτε ότι τα υποταγμένα (όχι μόνο χωρίς συναίνεση αλλά και μέσα σε μη-δυνατότητα συναίνεσης) ζώα—εκμεταλλευμένα με κάθε τρόπο, σε αιχμαλωσία ή υπό περιορισμένη ελευθερία, εκπαιδευμένα από τη γέννησή τους και διαρκώς εξαναγκασμένα να εκτελούν αφύσικες πράξεις υπό την απειλή μαστιγίων, περιλαίμιων, γάντζων, ηλεκτροφόρων ράβδων και φίμωτρων, αξιολογούμενα διαρκώς για την απόδοσή τους και προτιμώμενα για τη νεότητά και την εξωτερική τους εμφάνιση—αποτελούν ακριβές ανάλογο των επιζωσασών του βιασμού και της πατριαρχίας.
Όχι ακριβές—πρέπει να αφαιρέσουμε τα εξεζητημένα αξεσουάρ.
Αλλά να τα αντικαταστήσουμε με τα απτά μέσα του βιασμού: σωματική δύναμη, μαχαίρια, όπλα κ.ά. και με τα κοινωνικά/άυλα: απειλές, εξαπάτηση, εκφοβισμό, (φυλετική, ταξική και έμφυλη) ιεραρχία, διαγραφή, νομικισμούς κ.λπ. Η ειρωνεία εντείνεται όταν τέτοιες πράξεις αναπαρίστανται σε αγάλματα, πίνακες, νομίσματα, ταινίες, και αλλού—παντού—«λειτουργώντας ως κεντρικό στοιχείο της αφήγησης σε όλη τη δυτική ιστορία» (σ. 3).

Το να μιλάς για τον βιασμό, να τον ονομάζεις—να καταθέτεις ή να αναλύεις μια κατάθεση, να εμφανίζεσαι ως αναλύτρια ή ως επιζήσασα—ή και τα δύο—σημαίνει να συμμετέχεις στη διαπραγμάτευση του τι σημαίνει να βιάζεις και να έχεις βιαστεί. Συναντιόμαστε στο «πολιτισμένο» κομμάτι του θέματος, στην ακαδημαϊκή ανάλυσή του, ένα τρυφερό σημείο σαν φωτογραφία σε παύση· ένα σημείο όπου μπορεί να μην μπορούμε να αλλάξουμε τους μαζικούς βιασμούς των αιχμαλώτων πολέμου, και τις προβολές μελλοντικών βιασμών που μας υπενθυμίζει διαρκώς ο εμβυθιστικός βιαστικός πολιτισμός, αλλά μπορούμε τουλάχιστον να επιχειρήσουμε μια έξοδο από το βιασμό και να αναζητήσουμε αλληλεγγύη—να ανατρέψουμε τη διαγραφή. Είτε επιζήσουμε από την πτώση στο Γκραν Κάνυον είτε όχι (Thelma & Louise), είμαστε παρούσες. Και με τις φωνές μας αναπροσδιορίζουμε τι σημαίνει να βιάζεις, να έχεις επιζήσει τον βιασμό, και ενεργοποιούμε μέσω των λόγων μας ένα όραμα για το μέλλον όπου θα μπορέσουμε—ή τουλάχιστον θα ελπίζουμε να μπορέσουμε—κάποτε, να εξέλθουμε από τον βιασμό.

ΥΓ: Περισσότερα για τη συναίνεση ως νομική έννοια στο έργο της Brownmiller, *Against* (σ. 369, 372–74, 377, 381–85), της Estrich (*Rape* και *Real Rape*), καθώς και σε πιο σύγχρονες συζητήσεις των Friedman και Valenti.
ΥΓ2: Το βιβλίο, φαγωμένο από τη Μούσκα - διπλά (ή και πολλαπλά σημαίνον). Φυλαχτό.


_____ [English text]



Susan Browmiller died on Sunday. I looked into my writing to find how her work grounded mine, held my hand, and offered gravitas.
Farewell to a powerful foremother.

cw: discussion of r*p* culture
__________________________________

Feminist Susan Brownmiller proclaimed in 1975 that defining rape 'is fairly simple' to a woman, proposing this definition: '[a] sexual invasion of the body by force, an incursion into the private, personal inner space without consent […] constitutes a deliberate violation of emotional, physical and rational integrity [...] and deserves the name of rape' (Against:376)
[...]
[She] is what Ovid would call a Maenad' [Ovid is a great rape-apologist-dude to bring on board as he is, in Brownmiller’s words, 'the Roman celebrant of love, who wrote of the Sabine women, “Grant me such wage and I'll enlist today,” setting a flippant attitude toward rape in war that has persisted for two thousand years' (Against:289)].

A 'personal statement' (7) is the way Susan Brownmiller chooses to introduce us to her monumental book, 'Against Our Will: Men, Women and Rape'. She poignantly writes: '[t]he question most often asked of me while I was writing this book was short, direct and irritating: “Have you ever been raped?” My answer was equally direct: “No.”' (11). She then questions the motivations of her interlocutors and concludes that 'for some […] the question was a double-edged credentials challenge: If you are not a criminologist or a victim, then who are you? (Why wasn't it enough that I was a writer onto an interesting subject, I wonder.)' (id.). [Why isn't Louise our solidarity enough, I wonder.]

Susan Estrich, on the other hand, answers 'yes', as she is a rape survivor; she begins her first chapter (entitled My Story) by narrating her own rape case (Real:1).

Hannah Feldman examines exactly this very concept in her essay 'More Than Confessional: Testimonial and the Subject of Rape'. She asks us to consider '...a woman writing an exhibition catalogue essay about discussing and representing rape from the subject position “I.” […]. Consider that this woman may be a rape survivor herself. Or, alternatively, she may not be. Should she locate and name this position and herself within it? […] What would such a disclosure mean for the readers of her writing?’ (13).

So, where am I in relation to rape? And why is that important? Most importantly, why is rape in particular calling for such a disclosure, a statement of intentions? Giuliana Bruno argues that 'what really matters is the position from which one speaks' (Atlas:409) and that the 'cartography of the subjective […] has implications for rethinking the placement of analytic knowledge' (Atlas:409). This self-reflexivity and the contemplation of including the personal text —this paratext—in the academic text as an important part of it is one of the premises of Atlas of Emotion.

Negotiating the testimonial creates a state of hypervigilance, a feeling that an uneasy confession may be around the corner-in the next paragraph. Would a re-situation of the writer as a rape survivor change the way we read a text? Should it?

As an act of solidarity, I will not use my own voice but I will join my voice with Feldman when she says that:

'And that you have read these pages means that you have yourself, whether a survivor or not, become a witness. [...] I hope that this testimonial, in its interrogation of language, speech, and finally how these come together in talking about rape, proves more provocative and ultimately more useful than the story I might have told if I stood up to be counted, spectacularized my trauma, valorized my voice as of that of a victim, and simply came out as, confessed to being, a rape survivor' (More:38).

Confronted with yet another litmus test—a subject as intriguing to comment upon as it is deleterious to research, our voices weaken and shy away. It matters that we have them, and that we persevere.

Rape awareness is a first-row ticket to the circus—that is not to suggest it is the circus per se. Nor is it to imply that subordinated (not only sans consent, but within an impossibility of consent) animals—exploited in every possible way, kept captives or with restricted mobility, trained since birth and conditioned through-out their life to perform unnatural roles and tricks under the threat of whips, collars, bullhooks, electric prods, and muzzles, while being constantly evaluated for their performance, and preferred for their youth and physical beauty—are an analogy for women rape survivors and patriarchy. Not an exact one—we will have to take the fancy accessories out.

But also replace them with the physical tools of rape: strength, knives, guns etc, and the societal/immaterial ones: threats, deception, intimidation, (racial, social and gendered) hierarchy, erasure, legalities etc. The irony intensifies when such acts are represented in statues, paintings, coins, films, and elsewhere, everywhere, 'functioning as key aspect of storytelling throughout Western history' (3).

[Post-rape-travelogues:]

To talk rape, name rape—to provide a testimony or an analysis of a testimony, to come out as a rape analyst, or a rape survivor—or both—is to participate in the negotiation of what it means to rape and to be raped. We meet in the civilised part of the subject of rape, the scholarly analysis of it, a tender place like a freeze-still; a place where we might not be able to change the massive rapes of war hostages, and the projected rapes of our future constantly reminded by the immersiveness of rape culture, but where we can at least attempt to exit rape and find solidarity—we undo rape-erasure. Whether we survive the fall in the Grand Canyon or not, we are present. And with our voices we redefine what it means to rape, to have survived rape, and mobilise with our speech acts a vision for the future where we can, or at least aspire to, eventually, exit rape.

PS: More on consent as legal term in Brownmiller, Against (pp. 369, 372-74, 377, 381-85), Estrich (Rape) and (Real Rape), and a more contemporary discussion on the issue in Friedman and Valenti.

PS2: My copy of the book, bitten by my late dog Mushka - doubly (or multiply) full of meaning. A talisman.

All Saints, All Sinners.

Our twenties are for deconstruction ("anti-ness") - and, yes: it takes at least a decade to unlearn the main threads of oppression, and how we have internalised them, and our thirties are for nuance.
Or so I think.

There is a "Yes! / No!" / "Good/Bad" vibe to our youth, and a "yes, but..."/"yes, and..." and "How?" (more context please?) to our maturing process.
I find myself equally alienated by the superficiality of "evil" and the self-proclaimed "goodness". The people on "our side" and our "enemies".

Yes, we agree that racism is bad...but how do we practice that? Yes, we agree that gender is a weird obsession meant to separate and oppress people, but how are we actually undoing it? Yes, we agree that community is important, but how can we have community without healthy conflict? Without meaningful forgiveness? How can we have forgiveness without a restorative route - when the route has not been walked before?

How to walk a route that has not been walked before without being messy? Would that even be possible? Did we really expect it not to be? And what does that "forgiveness" mean? What does it mean to us personally? What is "empathy" and is it only kept in a drawer for people that look, behave, and resemble ourselves as much as possible?

Do we measure - consciously or subconsciously - how much other people suffer on an imaginative scale that we have individually invented based on how much we know (and how much we /understand/) about other people's experience?
(And have we completely forgotten that a parasocial perception of others is not an accurate one?)

Who is to be forgiven? Who is doing the forgiving?
(I find myself, again and again, once I have the opportunity to hear someone's story, to understand them, to excuse them; this does not mean we have to keep everyone /near/ - the trajectories may not be compatible, but "forgiveness" is not about proximity: it is about a resistance to exile -them- and alienation -us-.)

How can we see our biases when their nature is to be unseen?
When we speak of "biases" so casually, have we forgotten we once had even the ones that now enrage us in others?
Have we forgotten we did not know then, and we can't know now that we have the ones we don't know we have?
A bias seen is no longer a bias.

Do we ask these questions of each other when we meet, or do we only update each other about work, home, family, and lovers?
Is that really that interesting, and to whom?
Do we give the gift of daring reflection to our loved ones, or foster resentment until we no longer consider them worthy because they did not improve the thing that we saw about them, but never told them?
Do we really expect others to evolve in a vacuum, far away from us, only within the paywalled intimacy of a psychotherapist office, or magically by themselves through telepathy?

Do we...really...still use concepts as "lazy", "unworthy", "bad intentions" while proclaiming ourselves to be against the systems that created this seed of mistrust and separation? Do we really see ourselves as fundamentally different and separate from other human beings? Do we understand the implications?

How is that not a result of the broader alienation we feel from the environment and life itself being stolen by us? By systems that benefit from us believing in concepts like "lazy", "unworthy", "bad intentions"?
How is this not what we talk about when we meet?
What has been stolen from us, and not just "why" (we know), but "how" are we resisting?

I have a core belief that everyone's struggles /feel/ the same to them: they are at capacity with whatever they are handling. Every single human being, from within their perspective, is a suffering human. That does not mean there is no reason to talk about selective ignorance, privileges etc - Yes, these are also unseen and circumstantial - and, yes, these need to be talked about BUT in a way that targets a systemic problem, not a personal failure. (That's just so Original Sin of us, don't you think? And OTN, yes, you may be an atheist - but have you questioned how much of your Christian/other upbringing still seeps into your ideological veins when you shame and look down on other people? We are The Saints and they are The Sinners? And, yes, you are pious - but have you considered you may be obeying the same moral compass with someone who isn't? It's just too obvious.)

I believe that it is the human condition to be at capacity.
We all take on as much as we can handle.
And the whole point is to learn to dance with it, sing to it, and "imagine Sisyphus happy" in this absurd human condition endlessly looking for meaning. Maybe carry the boulder together, for once, and then laugh about it once more dropping from the hill. Perhaps that's the meaning of it all: the search for the meaning being an equation, reversible by nature and self-fulfilling. For all the sinners and all the saints that exited the binary.

image: Hours of Louis de Laval, France, ca. 1480

Για μια στιγμή, ξέχνα εντελώς το “βιολογικό” και “κοινωνικό” φύλο (sex/gender). Άστα στην άκρη.

(αρχική δημοσίευση 1/4/2025)

Πάμε στα βασικά:

- [1] Η πατριαρχία είναι σύστημα καταπίεσης. Τι σημαίνει αυτό; Ακόμη κι αν αφαιρέσεις κάθε άτομο με πατριαρχικές απόψεις από ένα κοινωνικό, θεσμικό κλ σώμα, η πατριαρχία θα αναδυθεί και πάλι (αν δεν την κατανοήσεις ως σύστημα και δεν την ανατρέψεις) επειδή είναι γραμμένη στο λογιστικό, στα θεμέλια, στη γλώσσα και παντού.

- Η πατριαρχία το πρώτο πράγμα που πρέπει να κάνει για να υπάρξει (μας τα λέει η bell hooks) είναι να σκοτώσει τον συναισθηματικό κόσμο των αγοριών (ώστε να ενταχθούν πιο ενεργά στην έμφυλη καταπίεση - τη δική τους /και/ των άλλων).

“Μην κλαις”. “Σαν αδερφή κάνεις”. “Μη χορεύεις”. “Αυτά τα ρούχα/παιχνίδια/ενδιαφέροντα είναι για εσένα - τα άλλα είναι για την αδερφή σου / για τις /αδερφές/.” Έτσι έχουμε μικρότερο προσδόκιμο ζωής στους άντρες γενικά, και πολύ υψηλότερα ποσοστά αυτοκτονίας, επειδή πρέπει να συμπεριφέρονται “αντρίκια” και να είναι “παλικάρια”, να καταπίνουν τα συναισθήματά τους, να τους στερείται η μη-σεξουαλική οικειότητα, να γίνεται η σεξουαλικότητα ένα δικό τους ταμπού με το ένα και μοναδικό επιτρεπτό αντικείμενο επιθυμίας (τις γυναίκες - και με συγκεκριμένους τρόπους) με τις τελευταίες εκ νέου να οριοθετούνται σε ένα δίπολο Πόρνη/Παρθένα (Virgin or Whore).

- H έμφυλη/πατριαρχική βία επηρεάζει όλο το κοινωνικό σύνολο και όλα τα άτομα, απλά με άλλη συχνότητα, άλλους φαινότυπους και άλλες εντάσεις (πολύ συχνότερα και με πολύ πιο φανερά βίαιους τρόπους επηρεάζει τις γυναίκες, τα κορίτσια και τα φυλοδιαφορετικά άτομα). Είναι μία μορφή βίας που με τους αγώνες του Γυναικείου Κινήματος και του φεμινισμού μάθαμε να την ορίσουμε για τα δικά μας σώματα και να αντισταθούμε.

Το ίδιο έκανε και το ΛΟΑΤΚΙ κίνημα για το πώς εκφράζεται αυτή η βία στα δικά μας σώματα. (Με τη δική μας μοναδική γνώση δεδομένου πως τα πράγματα, οι σχέσεις κτλ είναι πολύ περισσότερο περίπλοκες από Γυναίκες Vs Αντρες.)

[Πολύ συχνά, είναι ο φεμινισμός και η κατανόησή του μισογυνισμού που ενημερώνει την αντίληψή μας μέσα στη ΛΟΑΤΚΙ εμπειρία (βλ. είναι πολύ πιο ντροπιαστικό να είσαι γκέι άντρας με θηλυκή συμπεριφορά ή/και παθητική σεξουαλικότητα γιατί έτσι είσαι “σα γυναίκα” ενώ ήταν περισσότερο αποδεκτό να είσαι ενεργητικά σεξουαλικός με άλλους άντρες.)]

Το ίδιο καλείται να κάνει ένα αληθινό και όχι κατ'ευφημισμό κίνημα για τα δικαιώματα των αντρών. Να δημιουργήσει χώρους και συζητήσεις όπου μπορούν οι ίδιοι οι άντρες να ενδυναμωθούν ως προς ό,τι τους έχει κλέψει αυτό το σύστημα και να αποδυναμώσουν ό,τι καταπιέζει άλλα άτομα.

Καίριο φεμινιστικό ζήτημα δεν είναι αν γυναίκες που δεν έχουν σχέση με το τρανς ζήτημα εκφράζουν την τρανσφοβία της ευρύτερης κοινωνίας (ούτε αν ΛΟΑΤΚΙ άτομα εκφράζουν τον μισογυνισμό της ευρύτερης κοινωνίας), αλλά αν θα βρει αυτή η μορφή εργαλειοποίησης και διάσπασης των κινημάτων συλλογική έκφραση στην Ελλάδα. Δηλαδή αν το Μωβ αποτύχει να κινήσει διεργασίες με αποτέλεσμα ένα μικρό κομμάτι των ενεργών μελών επιβάλλουν αυτό το μη-ζήτημα ως γραμμή μίας συλλογικότητας με αξιόπιστο έργο για χρόνια, δίνοντας έτσι νομιμοποίηση σε ρητορικές της ακροδεξιάς (τις οποίες φυσικά δεν διακρίνουν ως τέτοιες). Μέχρι στιγμής έχουμε μόνο μεμονωμένα περιστατικά (κάτι θλιβερά blogs και άτομα που γράφουν με ψευδώνυμα που εκφράζουν αυτές τις απόψεις).

Και σίγουρα δεν αφορά ολόκληρη την κοινωνία μια τέτοια ενδο-κινηματική συζήτηση.

Ας πιάσουμε τώρα, για παράδειγμα, ένα ζήτημα που αφορά όλη την κοινωνία:

- η υποχρεωτική στρατιωτική θητεία στην Ελλάδα

+

- το άβατο του Ιερού Όρους

Εδώ έχουμε έθνος και επίσημη θρησκεία, σε ένα κράτος που δεν είναι ουμανιστικό και κοσμικό, όπου δεν υπάρχει “διαχωρισμός εκκλησίας και κράτους” να τραβάνε “σύνορα” και “κόκκινες γραμμές” στην ανθρώπινη ύπαρξη.

[To “my body, my rights” πάει περίπατο:]

Αν γεννηθείς "άρρεν", αν γίνεις άντρας (ή για να γίνεις άντρας) πρέπει να πας στο στρατό και να είσαι “παλικάρι” με άλλα “παλικάρια” ενώ θα σας ταΐσουμε εθνικισμό και πατριαρχία. Χάνεις την αυτονομία του σώματός σου και γίνεσαι κάτι λιγότερο από “άνθρωπος”. Γεννήθηκες με εξωτερικά γεννητικά όργανα (πέος) σημαίνει ότι θα δώσεις αυτούς τους μήνες στην πατρίδα σου, θες δεν θες. Και θα σε ετοιμάσει η μαμά-πατρίδα για όσα χρόνια θα δώσεις και στον καπιταλισμό. Εξόρυξη αξίας, χρόνου (στη ζωή μας που δεν είναι για πάντα) και καταπάτηση της αυτονομίας σου. Το σώμα σου δεν σου ανήκει.

Αλλά…, αν είσαι άντρας, είσαι και ιερός (ή, τουλάχιστον “όχι αρκετά μιασματικός και ανίερος όσο οι γυναίκες που καλές είναι να έρχονται στην εκκλησία αλλά όχι και να γίνουν ιερείς / θεολόγοι / να συμμετάσχουν στη μορφή της ηθικής φιλοσοφίας που είναι η πίστη/ θρησκεία κτλ).

Η πατριαρχία ψεύδεται όταν λέει στους άντρες πως είναι οι αγαπημένοι της. Πώς όλα όσα θα κληθείς να κάνεις για να συμμορφωθείς κι εσύ και οι γύρω σου στο σύστημα έχουν μια κάποια αξία - θα σε φέρουν πάνω από όλους τους άλλους. Η πατριαρχία είναι μηχανισμός εξόρυξης χρόνου, ζωής. Είσαι άντρας; Δείξτο μας - πόσα αντέχεις;

Γεννήθηκες με εσωτερικά γεννητικά όργανα; Είσαι γυναίκα και είσαι καταδικασμένη στατιστικά (1 στις 3) να σε βιάσουν, να είσαι απλήρωτη φροντίστρια όλη σου τη ζωή (μαγείρισσα, καθαρίστρια, νοσοκόμα κτλ), να σε πληρώνουν λίγοτερο στην εργασία (βλ. το τυράκι που πρέπει να δώσει η πατριαρχία στους άντρες) κτλ.

Αν είσαι γυναίκα, είναι πιο γνωστά τα ζητήματα - τουλάχιστον μεταξύ μας και με τους δικούς μας κόπους για το πώς "Το σώμα σου δεν σου ανήκει”.

Τα τρανς άτομα είναι η απόλυτη υλική, πραγματική εκπλήρωση του “Το σώμα μου ΜΟΥ ΑΝΗΚΕΙ” έξω από τα στεγανά που προσπαθούν να ορίσουν γραμμικές σχέσεις, έναν ντετερμινισμό για τη ζωή μας βάσει του αν όταν γεννηθήκαμε τα γεννητικά μας όργανα είναι εσωτερικά ή εξωτερικά.

“Θα είμαι και θα κάνω Ό,ΤΙ θέλω να είμαι!

MY BODY MY RIGHTS!”

Με έναν τρόπο, όλες οι φεμινίστριες/φεμινιστές/φεμινιστά είναι τουλάχιστον εν μέρει “τρανς”: ασκούν δηλαδή μια μικρότερη ή μεγαλύτερη ανυπακοή στη ρυθμιστική συνθήκη του φύλου και τι αυτό σημαίνει για το πώς πρέπει να ζήσεις τη ζωή σου.

Και με έναν άλλο τρόπο, κάθε τρανς άτομο είναι ζωντανό κομμάτι του φεμινισμού αφού βιώνει έναν συνδυασμό της πατριαρχικής βίας όπως αυτή ασκείται ΚΑΙ σε άντρες ΚΑΙ σε γυναίκες.

Σημαντική επίσης είναι η ματιά των INTERSEX ατόμων - η απόλυτη απόδειξη πως το φύλο ως δυαδικό δεν είναι μια φυσική κατάσταση. Όπως και ότι για αιώνες τα κράτη χειρουργούν αυτά τα μωρά (χωρίς συναίνεση - καλή ώρα όπως τα βαφτίζουν για να να κάνω και ένα call back) για να τα “συμμορφώσουν” με το αφήγημα του δυαδικού φύλου και χωρίς κανέναν απολύτως ιατρικό λόγο.

(Μια ποικιλομορφία που συναντάμε σε όλα τα μη-ανθρώπινα ζώα και στη φύση.)

Ίσως αν το πούμε με αυτά τα λόγια εκτίθεται το επίπεδο της γελοιότητας. Για να μην πω πως όλοι οι άνθρωποι είμαστε φυσικοί σύμμαχοι ενάντια στην πατριαρχία (που το πιστεύω), θα πω απλά πως ΛΟΑΤΚΙ άτομα, γυναίκες, φεμινίστριες/ές/ά είμαστε σίγουρα. Ποιον συμφέρει η διάσπαση;

Να πω ακόμη πως το φύλο/η σεξουαλικότητα είναι ΔΥΟ μόνο από τα πολλά φίλτρα με τα οποία βιώνουμε και εξετάζουμε την πολιτική, την καταπίεση και την αντίστασή μας. Όσο τα φέρνεις σε συνομιλία με άλλες διαστάσεις της Εξουσίας (μισαναπηρισμό, ρατσισμός κτλ), συναντάς τα ίδια ακριβώς ατοπήματα, τις ίδιες άγνοιες και παραλείψεις, τις ίδιες εργαλειοποιήσεις.

ΥΓ1:

“Για να ζήσω τη ζωή μου με ισότητα και αξιοπρέπεια, έχω το δικαίωμα να ορίζω το φύλο μου και τι το φύλο μου σημαίνει για τη ζωή μου”

- Ολες οι φεμινίστριες

- Όλα τα τρανς άτομα

ΥΓ2:

Επίσης, όσο οι (βλαμμένες σε αυτό το θέμα) μονοθεματικές φεμινίστριες ζητάνε αύξηση ποινών (εκεί η αποτυχία της σύνδεσης με τα δικαιώματα των κρατουμένων και τα αιτήματα αναμόρφωσης της δικαιοσύνης κτλ) και αυστηροποίηση των νόμων αντί να επικεντρώνονται στη σεξουαλική διαπαιδαγώγηση, και το mainstreaming της αυτοδιάθεσης, αυτονομίας, ισονομίας, αληθινής δημοκρατίας κτλ, προωθείται και πάλι – αθελά τους – το ΒΙΑΙΟ δίπολο Άνδρες/Γυναίκες και δεν πάμε πουθενά.

Πολλά τα ράμματα για πολλές γωνιές (δεν λέω γ**νες γιατί δεν θέλω ούτε να τις αναφέρω)!

Φεμινισμός & Συγχώρεση

(αρχική δημοσίευση 30/3/2025)

Με έχει απασχολήσει ξανά το θέμα της συγχώρεσης (με την έννοια του “υπάρχει χώρος για εσένα”) όπως και το θέμα της συλλογικής ζωής Vs Κλίκας στα κινήματα. Μιλούσα με μία συντρόφισσα πρόσφατα (και συχνά τον τελευταίο καιρό επανέρχεται η κουβέντα στο ότι είναι διαφορετικό να είμαστε “φίλες” και διαφορετικό να είμαστε “συντρόφια” και υπάρχουν πολλά επίπεδα οικειότητας και είναι σημαντικό να τα διαχωρίζουμε - ειδικά όταν αυτά έχουν κάπως καταρρεύσει μέσω των social media με την κατάρα της υπερ-οικειότητας). Και αυτά που της έγραψα νομίζω έχουν ενδιαφέρον και για άλλα άτομα.

Άρα κοινοποιώ:

“Πάντως, και το λέω συντροφικά, είναι πιο εύκολο για εμάς (για την ψυχική μας υγεία, για την ψυχή μας) και πιο στρατηγικά σωστό (για το κίνημα, για τη συλλογική ζωή, για την επανάσταση) να υποθέτουμε πως, όντως, αν κάτσεις κάτω με οποιοδήποτε άτομο – και ειδικά άλλες φεμινίστριες, όσο ελλιπής και να είναι ο φεμινισμός τους – θα βγάλει νόημα το δικό του σύμπαν, μέσα από το οποίο ερμηνεύουν τα πράγματα, και το οποίο αιτιολογεί τον τρόπο που κινείται η καθεμία και γιατί το θεωρεί ηθικά σωστό ίσως και αναγκαίο.

Είναι μία γαλήνια σκέψη. Και, επιμένω: στρατηγικά σωστή.

Όσες περισσότερες και όσο πιο συλλογικά, τόσο το καλύτερο. Με τις σωστές αποστάσεις πάντα - δεν είπαμε όλες να δουλεύουμε με όλες. Αλλά πρέπει να πάμε ενωτικά όσο μπορούμε γιατί πέρασαν δύσκολοι καιροί και θα έρθουν κι άλλοι.

Δεν έχουμε περιθώριο ούτε είναι σωστό να εφαρμόζουμε μεταξύ μας τα …"ασυγχώρητα” γιατί κι αυτό μία πρακτική “σωφρονισμού”/αστυνόμευσης είναι. Εσωτερικευμένη. Ναι, ναι - ξέρω: “τα έχουν/έχει κάνει σκατά”. Ε, κι εμείς τα έχουμε κάνει σκατά κατά καιρούς ή θεώρησαν άλλοι/ες ότι τα κάναμε, και στο δικό τους σύμπαν αυτό έβγαζε απόλυτο νόημα, με τις πληροφορίες που είχαν και με την ερμηνεία που μπορούσαν να δώσουν.

Η διαφορά μεταξύ της κλίκας και της συλλογικής ζωής είναι να μπορούμε να συνυπάρξουμε με ανθρώπους που δεν συμπαθούμε, που μας τριγκεράρουν, που μας έχουν πληγώσει, στεναχωρήσει, προδώσει – ξαναλέω: με τις κατάλληλες αποστάσεις.

Και δεν το παίζω δασκάλα - μπορεί κι εσύ να το βλέπεις έτσι απλά να το εκφράζεις με άλλα λόγια, ή να είσαι σε άλλη φάση διαχείρισης του πόνου/θυμού.

Ομως ο εχθρός είναι ενωμένος και είναι απέναντί μας. Και ξέρει, χωρίς αμφιβολίες, ότι όλες εμείς είμαστε εχθρές του. Το μέτωπο έχει ήδη οριστεί και είμαστε όλες μέσα. Οσο μπορούμε, να μην το σπάσουμε. Ως “μέτωπο”, πάντα, ξαναλέω.

Νομίζω με καταλαβαίνεις. Κι εμείς οι δύο άλλωστε έχουμε εξοργίσει/misunderstand η μία την άλλη. […] ακραίες αντισυντροφικές συμπεριφορές όπως φυσικά το ίδιο θα σου πει και η άλλη πλευρά για εμένα, όταν ασκώ κριτική). Και πόσα αλλα τέτοια παραδείγματα. Άλλωστε για αυτό πάντα γράφω το “at war being sisters - it wasn’t always easy, but it was never dull” στις συντρόφισσες, όπως έχω κάνει και σε εσένα.

Δεν είναι εύκολο, και πρέπει να συνεχίσουμε να μαθαίνουμε, να μαθαίνουμε η μία από την άλλη, να επανεξετάζουμε τη στρατηγική μας και την προσέγγισή μας στους αγώνες και στο κίνημα, ειδικά όσο αλλάζουν και οι συνθήκες γύρω μας και γίνονται χειρότερες και κυριολεκτικά αυτοκτονούν, δολοφονούνται ή αναπηροποιούνται όλα τα συντρόφια γύρω μας. Εκτος αν σαπίζουν στη φυλακή… κτλ “

Ελπίζω να είναι βάλσαμο και για κάποιο άλλο άτομο αυτή η σκέψη. Και, ξαναλέω, είναι και στρατηγικά σωστή.

Με αγάπη,

You sis/sib. x

ΥΓ:

Μπορούμε να λέμε #RestorativeJustice κτλ, αλλά υπάρχει και η βιωμένη τους πλευρά.

Οι γυναίκες δεν είναι ιερές - οι άντρες δεν είναι τέρατα.

Οι γυναίκες δεν είναι ιερές - οι άντρες δεν είναι τέρατα.
Ας δώσουμε χώρο σε ό,τι υπάρχει ανάμεσα και παραπέρα.
Μία μορφή ηγεμονικού φεμινισμού θέλει τις γυναίκες ιερές, μητέρες όλων, φροντίστριες, θεραπεύτριες, εκ προοιμίου δίκαιες, εκ προοιμίου θύματα. Είναι συχνά οι γυναίκες που ερωτεύονται άντρες, μεγαλώνουν παιδιά, μαγειρεύουν το φαγητό μας και πλένουν τα πιάτα μας, δεν ξέρουν να λένε "όχι", αλλά κρατάνε το σπίτι στην εντέλεια και μετράνε θερμίδες. Δολοφονούνται.

Θέλει τους άντρες ανίκανους αισθημάτων - με πρόσβαση μόνο στο θυμό, στην κακοποίηση. Είναι συχνά οι άντρες παλικάρια, δουλευταράδες, δεν ξέρουν να δέχονται το "όχι", δεν κλαίνε ποτέ, δεν μιλάνε για τα συναισθήματά τους, ούτε καν τα ξέρουν. Είναι οι άντρες που ερωτεύονται γυναίκες, αποτυγχάνουν ως πατέρες, αποξενώνονται από τα πάντα, και συχνά αναπτύσσουν εθισμούς ή και αυτοκαταστρέφονται. Αρνούνται να πάνε στους γιατρούς, κι ας τους παρακαλάνε οι γυναίκες-νοσοκόμες. Πεθαίνουν πρόωρα.

1. Χωρίς την ιδέα της ετεροκανονικότητας (see above), δεν μπορεί να υπάρξει η εργασιακή εκμετάλλευση. Αυτά που ζούμε στη δουλειά, τα κάνουμε στο σπίτι. Αυτά που ζούμε στο σπίτι, κανονικοποιούν αυτά που ζούμε στη δουλειά. Εξουσίες εδώ και εκεί, κι όλα μας κάτι λιγότεροι από άνθρωποι αλλά αφεντικά και εργαζόμενοι, εκμεταλλευτές κι εκμεταλλευόμενες, άντρες και γυναίκες.
Χωρίς αυτές τις σχέσεις εξουσίας στην προσωπική μας ζωή, δεν μπορεί να εξορθολογιστεί τόσο εύκολα ο ρατσισμός, ο σπισισμός κτλ. Πάλι: άνθρωποι ανώτεροι και άνθρωποι κατώτεροι. Ζωές ανώτερες και ζωές κατώτερες. Εκμεταλλευτές και εκμεταλλευόμενοι.
2. Η αλληλεγγύη με τα άτομα που δεν έχουν επιλογή παρά να διαφύγουν τα από πάνω μοντέλα (βλ. ΛΟΑΤΚΙ άτομα, και ειδικά τα μη-δυαδικά, ίντερσεξ, και τρανς άτομα), δεν είναι κάτι κουλ και "πολιτικά σωστό" - αλλά κάτι που μας απελευθερώνει στο σύνολό μας. Γιατί; See above.
3. "Συστημική καταπίεση" σημαίνει πως αν αφαιρέσεις όλα τα άτομα που έχουν καταπιεστικές συμπεριφορές από ένα σύνολο, το ίδιο μοτίβο εξουσίας θα ξαναφυτρώσει επειδή οι ιδέες, αξίες, πεποιθήσεις που το καθιστούν δυνατό είναι ήδη στους θεσμούς, τη γλώσσα, την κουλτούρα (είναι, με την original έννοια, memes - και μάλιστα memes που "κερδάνε"). Άρα τίποτα από όλα αυτά δεν έχει να κάνει με μεμονωμένα κακά άτομα, ή βιολογικούς όρους (π.χ. τεστοστερόνη και δεν ξέρω γω τι άλλο έχουμε ακούσει) που υπαγορεύουν πως "έτσι είναι οι άντρες, έτσι είναι οι γυναίκες". Ούτε "έτσι είναι τα αφεντικά" - έτσι είναι ο καπιταλισμός. Έτσι είναι η "λευκή υπεροχή".

Τι θέλω να πω; Η πατριαρχία είναι ένα σύστημα που καταπιέζει άντρες και γυναίκες. Και κάθε άτομο.
Με άλλους τρόπους, με άλλες εντάσεις, αλλά μας δηλητηριάζει όλους/όλες/όλα. Καμία αμφιβολία.

4. Ποιο άτομο είναι πιο ευάλωτο; Μία πλούσια γηγενής λευκή στρέιτ γυναίκα ή ένας φτωχός γκέι άνδρας που ζει με HIV?
Το δεύτερο, μανούλα μου. Χωρίς να τις βγάλουμε να τις μετρήσουμε, things interconnect, things correlate in complex ways.

5. Eγώ που είμαι "κάτι σα γυναίκα", αλλά "όχι και τόσο", πολύ "στρέιτ" για τους γκέι, πολύ "γκέι" για τους στρέιτ, πολύ Αγγλίδα για την Ελλάδα, πολύ μετανάστρια για την Αγγλία, πολύ working class for academia, και πολύ "academic" για να μιλάω για την τάξη, πολύ προνομιούχα λευκή για να μιλάω για τον ρατσισμό, πολύ μετανάστρια για να ανήκω στην αγγλική λευκότητα, όχι αρκετά ανάπηρη επειδή έχω "υψηλή λειτουργικότητα" και όχι αρκετά "λειτουργική" για να μην υποφέρει η υγεία μου, όχι αρκετά χοντρή για να μιλάω για τη χοντροφοβία, ούτε αρκετά αδύνατη ώστε να μην τη βιώνω, όχι αρκετά cis, και ούτε αρκετά τρανς - εγώ, με τα τεράστια προνόμια να έχω ζήσει σε διάφορα μέρη, και να έχω γνωρίσει τόσους αξιόλογους ανθρώπους μου έχουν ανοίξει τα μάτια, ντρέπομαι να μιλήσω για το πώς πραγματικά νιώθω για το φύλο μου που είναι "κάτι σα γυναίκα" αλλά και "τίποτα σαν αυτό που έχεις κατά νου".
Είμαι ένας άνθρωπος που έχει σπάσει τα δεσμά του φύλου του. 

Δεν είμαι άντρας. Δεν είμαι γυναίκα.
Βλέπω τους ανθρώπους ως ανθρώπους και όχι ως γεννητικά όργανα, ορμόνες, ρόλους και "θεϊκό θηλυκό / θεϊκό αρσενικό" και δεν ξέρω γω τι άλλο.

Κι εγώ, όπως τόσα άλλα άτομα που νιώθουν σαν εμένα, είμαστε βουτηγμένα μέσα στη ντροπή να μιλήσουμε για το ότι είμαστε "κάπου ανάμεσα και κάπου παραπέρα από όλο αυτό το υπεραπλουστευτικό και επικίνδυνο δίπολο".
Καλούμαστε να απολογηθούμε, να δώσουμε εξηγήσεις.
Να πούμε πως αυτή η θέση, αυτή η ύπαρξη πάνω στην παύλα, είναι μία στάση μυστήρια, χαοτική, που αφήνει χώρο στις δυνατότητες και δυνάμει απελευθερώνει κάθε άτομο, όπου κι αν το ίδιο τοποθετείται, με όποιες λέξεις κι αν εκφράζεται.
Και η ύπαρξή μας πέρα από το δίπολο δεν είναι κάτι hype, ούτε ένα trend. Είναι αυτό που βιωματικά με κάνει να καταλήξω - και όχι μέσα από βιβλιογραφία - πως:
Οι γυναίκες δεν είναι ιερές. Οι άντρες δεν είναι τέρατα.
Γιατί, λοιπόν, τόση ντροπή γύρω από αυτό;

The wolf is dead; words for my paternal grandmother

When I say 'was raised by wolves', I count this woman as one of them. 
Her name is Maria, and she is my paternal grandmother. Her family was from Paros island, if I am not mistaken, and she met my grandfather, a refugee from Asia Minor, and spent the rest of their lives together. They were a beautiful couple. I was more connected to him, than to her; he held me in his arms and told me stories while we ate watermelon from his garden, while she would tell me that there are children-vore monsters right outside their house so that I stay put.
As I transitioned from girlhood to womanhood, she became more and more threatening: in her eyes, I was too fat, too clumsy, too opinionated, too not-ladylike--everything was wrong, and, worst thing of all, she said I kind of looked like her, but there I was, wasting the good genes by not sewing my lips shut. 'Look at my waistline in this photo... Better than yours, and I even had had three childbirths at this point!'.
Terrible really.
I cease all communication at age 17; I had just got in University of Athens (a miracle given the circumstances at the time, and first kid of my extended family to do so), and she called me--'to congratulate me', I thought.
'So no one told you you're too fat to study theatre?', she said.
'It's academic, yiayia, not acting', I responded hastily. I felt appalled by her words, and my words alike. I felt tiny, unfree, abused. These were the last words we exchanged, in 2005.
For everything she taught me not to be, by being a poor example, I am thankful.
But it's a gratitude extended to the good people that empowered me to walk away from abuse.
Maria passed away a few days ago. No one told me. She asked for me at the hospital, who knows what for. Today I took a moment to find peace, to think of her story and her side of things; the fact that she went through wars, famine, and being a woman in Greece in her time; the fact that she was married to a macho man, and raised three more; that she was probably mentally ill, but no one got her any help--neither was this an option in her era and social context.
Empathy is the only way. And we're ok, girl. And I can calmly say 'farewell'.

Η κουλτούρα του βιασμού είναι κάτι πιο βαθύ που μας λερώνει

[Το κείμενό μου σχετικά με την κουλτούρα του βιασμού όπως δημοσιεύτηκε στα Ενθέματα της Αυγής, χθες 13/9/2020. Με προσθήκες και μία επισήμανση σχετικά με το νόμισμα των δύο ευρώ το οποίο αλλάζει χέρια σχεδόν όσο συχνά αντιμετωπίζουμε τις εκφράσεις της σεξουαλικής βίας:] 
[Σε αγκύλες οι προσθήκες:]

*
Η κουλτούρα του βιασμού δεν επιχειρεί απλώς να δημιουργήσει εγκλήματα που δεν τιμωρούνται και παραβιάσεις του προσωπικού και συναισθηματικού μας κόσμου που κανονικοποιούνται. Η κουλτούρα του βιασμού επιχειρεί και επιτυγχάνει να ιεραρχήσει τα σώματά μας, την απόλαυση, την ελευθερία και την έλλειψη αυτής: τον φόβο. Η κουλτούρα του βιασμού δεν υπάρχει απομονωμένη σε ένα reality show, σε ένα κανάλι, σε μία περιοχή της Ελλάδας, ή σε μία χώρα. Η κουλτούρα του βιασμού είναι το απόλυτο όργανο εμφυλοποίησης. Και είναι παντού.

Δε μιλάμε πλέον για το «έγκλημα του βιασμού» – μόνο — αλλά για την «κουλτούρα του βιασμού», όχι μόνο γιατί το νομικό πλαίσιο δε μας καλύπτει, ή όπου μας καλύπτει δεν εφαρμόζεται (ή όπου εφαρμόζεται αυτό γίνεται με τον τιμωρητικό, σαδιστικό και μη-αποτελεσματικό εγκλεισμό ανθρώπων σε κλουβιά στα οποία εναντιωνόμαστε), αλλά γιατί μεγαλώσαμε μέσα σε αυτήν.
Δεν ξέρουμε, και δύσκολα μπορούμε να φανταστούμε ένα post-rape-culture.

Γιατί οι προεκτάσεις της είναι αδιόρατες. Γιατί μία κουλτούρα της «μη-συναίνεσης» δε βάλλει μόνο τις γυναίκες και τα άλλα άτομα που η κουλτούρα του βιασμού ιεραρχεί ως περισσότερο «βιάσιμα» αλλά γιατί το κράτος, ο καπιταλισμός και κάθε εξουσία επωφελείται από την απουσία αυτονομίας, κι αυτοδιάθεσης των σωμάτων μας. Όσο οι προσωπικές μας σχέσεις οικειότητας δηλητηριάζονται υπό την απειλή και την πραγματικότητα της παραβίασης, τόσο κανονικοποιούνται και όλες οι υπόλοιπες σχέσεις εξουσίας. Δεν είναι τυχαίο πως τόσες δεκαετίες φωνάζουμε πως το προσωπικό είναι πολιτικό και το πολιτικό είναι προσωπικό.

Αυτόν τον καιρό, πολλά άτομα επιμορφώνονται πάνω στο ρατσισμό και στο ποια πραγματικά είναι η δύναμη που τον κινεί, και κληθήκαμε να κατανοήσουμε τι σημαίνει συμβολική κίνηση και τι «συστημικός ρατσισμός». Ένας από τους πιο απλούς, ευθείς και περιεκτικούς τρόπους να κατανοήσουμε μία συστημική δύναμη καταπίεσης, μία εξουσία, είναι πως αν αφαιρέσουμε όλα τα άτομα με ρατσιστικές απόψεις από όλες τις θέσεις εξουσίας, από όλους τους κρατικούς και ιδιωτικούς φορείς και μηχανισμούς, ο ρατσισμός θα αναδυθεί και πάλι γιατί είναι συστημικός. Γιατί είναι πλέον κουλτούρα. Γιατί είναι όχι μόνο ο τρόπος που ορίζεται η μη-λευκότητα αλλά και ο τρόπος που καθίσταται δυνατή η λευκότητα. Είναι όχι μόνο modus operandi αλλά και sui generis. Sine qua non. Έτσι, κι η αποπομπή ενός παίχτη από ένα ριάλιτι, το κλείσιμο ενός καναλιού, τα στατιστικά για το τι γίνεται στην Κρήτη, στην Ελλάδα, στην Ευρώπη, είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου αυτής της πολιτισμικής πλέον διάστασης του πώς συνυπάρχουν και αλληλο-ορίζονται τα σώματά μας.

Ένας άντρας ή ένα άτομο με μεγαλύτερη μόρφωση, και με μεγαλύτερη κοινωνική ευελιξία—δηλαδή, με περισσότερα προνόμια—θα μπορούσε να έχει τις ίδιες απόψεις, να δρα βάσει αυτών, και να μην εκφραστεί ποτέ έτσι, και ποτέ δημοσίως.

Το να δούμε τον συγκεκριμένο άντρα ως «τέρας» είναι ένα τελετουργικό άφεσης αμαρτιών για εμάς τους υπόλοιπους, τους «φωτισμένους», που «δεν είμαστε έτσι», που, αν είναι τέρας, εμείς δεν έχουμε κανένα ρόλο σε όλο αυτό. Δε συμμετείχαμε και δεν υποχρεούμαστε να κάνουμε κάτι πέρα του να τον αποπέμψουμε.
Η καταγραυγή μας γίνεται ένα γεμάτο αυτοπεποίθηση «εγώ δεν είμαι σαν αυτόν, οι φίλοι μου δεν είναι σαν αυτόν». «Δεν είδα, δεν άκουσα, δε μιλώ». Μπορούμε έτσι να συνεχίσουμε να ορίζουμε τον βιασμό μέσα στο μύθο του: ως κάτι που συμβαίνει σε σκοτεινά σοκάκια, σε γυναίκες απρόσεχτες, από άγνωστους-τέρατα, σε ένα tableau-vivant που ορίζεται μέσα στο καθ’εξαίρεσιν του. Σε ένα αφήγημα τύπου Jack The Ripper που, σαν ένα αυτοκινητιστικό, μας σοκάρει αλλά δε μπορούμε να αποστρέψουμε το βλέμμα. Σε μία κοινωνία που γεννάει μουσεία για την εμμονή μας με αυτά τα “τέρατα” (βλ. Μουσείο Jack The Ripper, ή τη μακριά παράδοση στην Τέχνη να αισθητικοποιεί, εξωραΐζει και κάνει αόρατο τον βιασμό – πχ. Sabine Women, Δανάη του Klimt, Όσα Παίρνει ο Άνεμος).

Τα προβλήματά μας δεν ξεκινούν σήμερα, και σίγουρα ξεκινούν πριν να πει ο Οβίδιος για τον μαζικό βιασμό των γυναικών της Σαμπίνε «Δώστε μου κι εμένα τέτοιο έπαθλο, και κατατάσσομαι στον στρατό σήμερα».

[Το πρόβλημα δεν περιορίζεται στον κόσμο της αναπαράστασης, του συμβολικού ή της ιστορίας αν και τα βιώματά μας διέπονται από τα μεγάλα αφηγήματα και νοηματοδοτούνται από αυτά. Δεν ξεκινά και δεν τελειώνει κάθε φορά που κάποιο άτομο αποφασίζει να «κεράσει ακόμη ένα ποτό» για να πέσουν οι αναστολές, ή κάθε φορά που βιαζόμαστε στο σεξ ρισκάροντας να το μετατρέψουμε από συναινετική κι ενημερωμένη ανταλλαγή απόλαυσης κι οικειότητας σε ένα μη-συναινετικό παιχνίδι εξουσίας με κίνδυνο κάποιο από τα συμμετέχοντα άτομα να τραυματιστεί, να μετανιώσει, να νιώσει άβολα. Οι αναγνωρίσιμοι «βιαστές-τέρατα» μας καθησυχάζουν και μας νουθετούν πως όλο αυτό είναι κάτι πολύ μακριά από εμάς, κάτι σχεδόν έξω-πολιτισμικό—μία ιδέα που γρήγορα διαψεύδεται αν ανοίξουμε το πορτοφόλι μας και κρατήσουμε στα χέρια μας ένα νόμισμα των δύο ευρώ πάνω στο οποίο απεικονίζεται κι εξωραΐζεται η αρπαγή της Ευρώπης, η ιστορία κι ο βιασμός της οποίας έδωσε το όνομά της στην Ήπειρο που κατοικούμε.]

[Αρκεί να ακούσουμε τα αγαπημένα μας πρόσωπα, τις φίλες και τις μητέρες μας και κάθε άτομο που ζει μέσα σε αυτό το πλέγμα σεξουαλικής βίας για να συνειδητοποιήσουμε πόσο κοντά μας είναι το πρόβλημα. Να τις πιστέψουμε. Να δούμε, με ειλικρίνεια και με μία διάθεση αυτοκριτικής κι αποδόμησης, τι έχουμε μάθει λάθος και πώς να το αντιστρέψουμε. Να δούμε πως, αν και η κουλτούρα του βιασμού βάλλει κάποια σώματα περισσότερο από άλλα, δυνάμει, μας απειλεί όλα.]

Το αίτημα είναι ένα: συμπεριληπτική, διαθεματική και πολυθεματική σεξουαλική διαπαιδαγώγηση βάσει της συναίνεσης στην εκπαίδευση και παντού. Τώρα.

Φρανκεστάιν δε λεγόταν το πλάσμα, αλλά ο γιατρός που το δημιούργησε—«τέρας» αποκαλώ την κοινωνία που το όρισε ως «άλλο» για να εξαγνιστεί η ίδια.

Things NOT to do when criticising Trump

Things NOT to do when criticising Trump:
—Make fun of his body (body-shaming), incl.
—making fun of his fatness, present him in illustrations as fatter than in real life as if this is a sign of evil, or in any way related to what is wrong about him (fatphobia)
—Make fun of the size of his penis ("It Uses the [deeply patriarchal and toxic] Idea That Someone Isn’t ‘Manly Enough’ As an Insult," is transphobic, and body essentialism: JUST STOP.)
—Make fun of his small hands (wtf? Can we all take a moment to see this one stems from the popular idea that size of hands reflects size of penis? It's also transphobic. See above. STOP.)
—Make fun of his ability to have sex, whether he has sex, or what kind of sex he has p r o v i d e d  i t  i s  c o n s e n s u a l (misses the point, and decentres the actual issue here: the rape/sexual assault allegations & his openly rapey ideology)—Say "Pussy grabs back":What is it that we are grabbing exactly? (Rape Culture; not how this works)—Make fun of Melania's accent / eloquence (xenophobia, classism), or focus on her appearance (misogyny, femmephobia) or overtly sexual photoshoots she has done in the past (slut-shaming, SWERF); Melania is not the problem here: centring her again misses the point. Stop treating her like an object that is attached to him, which the exact objectification/dehumanisation that you seem to oppose when it comes from him.
—Call him "crazy," "mad," "a r****d," (ableist, stigmatising)
—Depict him kissing Putin or any other man, or wearing make up, as a way to humiliate him (homophobia, misogyny, sissyphobia/femmephobia)
—Make fun of his young child, esp. attaching diagnoses of mental health illnesses to them (ableism; misses the point: you are vilifying a child)

Things to DO:
—Criticise his misogyny, racism, homo/transphobia, xenophobia, ableism, rampant capitalism, populism.
—Create allyships with groups affected, incl,
—amplifying their voices, and sharing the content & advocacy they produce from within their groups.
—Scrutinise his policies, and expose them.
Organise
Organise
Organise
X

On mothers & childless witches

Femme Maison by Louise Bourgeois

My mum once funnily said something about me eventually getting married and having kids (in the future) when I was 17. I remember I stopped all things, and had a deadly serious discussion with her about this, explained thoroughly she is not allowed to say anything of this sort EVER, and that this kind of rhetoric has contributed to the oppression and misery of billions of women/enbies/trans men, *including herself*. 
Not only that, but she was also to discourage other family members from doing it to me/others.
It worked beautifully.
On the other hand, women face hurtful valorisations on both edges of this:
'X is awesome for not having kids' is another way of dehumanising them—saying their value comes from something outside of just being themselves, and fulfilling their humanity in the best possible way.
Having said that, I understand why we need to celebrate childless witches as a counter-paradigm of what is a very real and oppressive societal demand, but we also must celebrate mothers beyond their parenthood and in their full humanity.
Concluding:
You should feel no pressure to have kids, but also no pressure to stick with your decision of not having any; parenthood is NOT an ideology.

1η Μαΐου: σκέφτομαι, θυμάμαι, συγκινούμαι, αναγνωρίζω, θυμώνω, κι ευχαριστώ.

Σήμερα, εργατική πρωτομαγιά, σκέφτομαι, θυμάμαι, συγκινούμαι, αναγνωρίζω, θυμώνω, κι ευχαριστώ.
Σκέφτομαι τη μητέρα μου που δε θεωρούσε επιλογή το να μη μάθουμε από δύο ξένες γλώσσες, αλλά το να δουλεύει δύο οχτάωρες δουλειές για να μας το προσφέρει. Τη σκέφτομαι που θα γυρνούσε μετά από δύο οχτάωρες βάρδιες για να στήσει ένα αυτοσχέδιο θρανίο και να καλύψει όλες τις ώρες διδασκαλίας που χάθηκαν—σκέφτομαι κι εμένα με πυρετό να παραπονιέμαι. Σκέφτομαι και τη μητέρα της που έκανε το ίδιο. Σκέφτομαι τη γιαγιά μου που όταν της λένε ότι έχει "βασιλικό όνομα", αυτή απαντάει πως "εμείς δεν πλουτίσαμε σε βάρος άλλων".

Θυμάμαι να απορώ με τα άλλα παιδιά στην κατασκήνωση που με φώναζαν "πλουσιόπαιδο" και να θυμώνω. Θυμάμαι να έρχεται επίσκεψη η μητέρα μου και να της ζητάω να πει στα άλλα παιδιά πως δεν είναι έτσι, κι αυτή να χαμογελάει και να απαντάει "μα δε σου λείπει τίτοπα".
Κι είχε δίκιο—με είχε περιλούσει με μία επίφαση αταξικότητας, "όλα είναι δυνατά, μικρό μου, μη σε νοιάζει".

"Η μαμά είναι εδώ", για να πολεμήσει με νύχια με δόντια όλα τα εμπόδια—"θα είσαι η εκδίκησή μου στον κόσμο". Συγκινούμαι.

Αναγνωρίζω το προνόμιό μου να έχω τον χρόνο να γράψω αυτό το κείμενο, να έχω εργατική καταγωγή αλλά ζωή κι εκπαίδευση μέσης τάξης· να μένω στο Λονδίνο, να μελετάω, και να ασχολούμαι με τα ανθρώπινα δικαιώματα. Να έχω πρόσβαση σε δωρεάν εκπαίδευση και περίθαλψη.

Θυμώνω που το εργατικό κίνημα έχει συστηματικά αποτύχει να αναγνωρίσει πως οι εργάτριες αντιμετωπίζουν διαφορετικά προβλήματα από (/με) τους εργάτες--οι έγχρωμοι/ες εργάτες/τριες από τους/τις λευκούς/ές, οι νευροτυπικές από τις μη, οι ημεδαποί/ές από τους αλλοδαπούς/ές εργάτες κοκ.

Ευχαριστώ, όμως, που κάτω από την ομπρέλα των ταξικών διεκδικήσεων βρέθηκαν πολλές φορές όσες θα διεκδικούσαν τα παρακάτω, ακόμη κι αν ήταν σε θέση άρσης ή/και διάσπασης. Θυμώνω και με τους τελευταίους που συχνά παραμελούν το ταξικό θέμα. Σήμερα, και κάθε μέρα, Το Θέμα Είναι Διαθεματικό.
Και κυρίως & πάντα:

Ευχαριστώ, μανούλα.

Aspects of rape culture | Danaë: well-played, Gustav, and the other boys

'[...] Danaë's rape scene is also a popular theme: imprisoned in a tower of bronze (strong) by her mortal father she gets raped by Zeus, this time turned into golden (stronger!) rain. Nothing here condemns, or even suggests rape. Even in theory, one would find it hard to conceive any representation of rape that would so eye-popping-ly erase rape compared to turning the rapist into a beautiful golden stream that runs between the legs of a naked, beauteous, young woman who is clearly 'aroused'ⁱ. Apart from a woman locked inside by one man, and invaded by another, she might also be the archetypical, quintessential 'not-if-she-enjoyed-it' go-to reference, and she is joined there by descendant filmic variations like Gone With The Wind's (Victor Fleming, USA, 1939) Scarlett (Vivien Leigh), Lust, Caution's (Se, jie) (Ang Lee, USA, Chine, Taiwan, 2007) Wong Chia Chi (Wei Tang); most controversially met in Straw Dogs (Sam Peckinpah, USA, UK, 1971); most un-noticeably in Blade Runner (Ridley Scott, USA, Hong Kong, UK, 1982), and Secretary (Steven Shainberg, USA, 2002), and even appears as a trope twice in The Rocky Horror Picture Show (Jim Sharman, UK, USA, 1975). Arguably the most sensual painterly version of this theme, Gustav Klimt's 1907 symbolist painting, is sold in gigantic prints by the hundreds in IKEA, purchased by unsuspecting admirers—maybe paid for in two euro coins (that feature Europa, another intensely spectacularised rape story)! 

This is truly extraordinary; well-played, Gustav, and the other boysⁱⁱ.[...]'

- Eliza Goroya, (part of my research for UCL)

iWord found in popular culture digester par excellence, wikipedia. http://en.wikipedia.org/wiki/Dana%C3%AB_(Klimt_painting)

iiCorreggio, Rembrandt and Titian are a few examples.   

Aspects of rape culture | Dogville: We were to meet in freedom

'I've chosen, Grace. I've chosen you...Tonight we free ourselves of Dogville!'ⁱ he says, as he begins to thrust his body on top of her. Grace (Nicole Kidman) seems motherly, comforting, but quietly undeterred in her position; she speaks quietly, but her words are sonorous when she womansplains[sic]ⁱⁱ that '[…]it would be so beautiful, but, from the point of view of our love, so completely wrong'. Being consent-illiterate, and having ignored her non-verbal cues thus far (she doesn't kiss back, does not react to his touch), he is now forced to see what she is saying. It cannot be ignored:

'We were to meet in freedom', she concludes. And he, reluctantly, stops.

So, hey, freedom is somewhere and is not there. It is a place where people meet, and somewhere her in particular and Tom 'were to meet'. Lovers do not meet in unfree places: rapists and victims do. Not only does she theorise freedom as a place that is not there, and that is un-Dogville-like, but she also suggests an incompatibility of being able to give consent within unequal power dynamics—within places that anatomise 'intimidation, force, and predetermined gender roles—the tools of rape'ⁱⁱⁱ as 'established by societal norms before rape happens^iv'.
[...]

iiAlluding to, and playfully reversing, the term 'mansplaining' coined by Anna Robinson to describe what San Francisco author Rebecca Solnit was describing in a blog post titled "Men Explain Things to Me." http://www.nationinstitute.org/blog/nationbooks/3059/the_art_of_mansplaining.

iiiFeldman, The Subject of Rape, p. 18.

ivIbid.

Elder Pastitsios, Corpus Cristi, & the Greek anti-blasphemy laws: Eliza Goroya's speech at the World Humanist Congress, Oxford 2014

Can you hear me? I cannot both shout and pretend I do not have a heavy accent.

Susan Sontag talks a lot about how we 'regard the pain of others', how we examine horror stories that are a real experience, concerning real people—usually non-white—from afar.

How we become immobilised, numb, when all these stories are spectacularised and brought to us in abundance.

'Give us twenty minutes and we will give you the world', claims a popular TV news broadcaster.

Surely. But...which word?

Syria, Gaza, beheadings in Iraq, a rape victim being publicly punished with lashings somewhere else--forced to marry her rapist, even!--some celebrities getting married and some other divorcing.

Sometimes if feels like the media are slowly and perennially sucking satan's cock. Or God's cock. Because he killed more in the Bible, didn't he? Much more.

When we are confronted by these images, when we become aware of these realities, we feel at times shocked, hopeless, misanthropic, enraged. But...

'Someone who is perennially surprised that depravity exists, who continues to feel disillusioned (even incredulous) when confronted with evidence of what humans are capable of inflicting in the way of gruesome, hands-on cruelties upon other humans, has not reached moral or psychological adulthood.

No one after a certain age has the right to this kind of innocence, of superficiality, to this degree of ignorance, or amnesia. […] The images say: This is what human beings are capable of doing – may volunteer to do, enthusiastically, self-righteously. Don't forget.'

--Susan Sontag: Regarding The Pain Of Others, p.102

Remembering is important, but it is not enough.

At least not enough for us with our pronounced empathy, and humanitarian concerns, i.e., our messianic complexes. But what can we do?

Our own Maryam Namazie, who is a feminist fighter of Iranian descent fighting Islamic oppression and crimes often talks about how she finds it strange we haven't already revolted about what is happening there—that she needs to say these things again and again, and that is somehow feels like people do not realise this is what is happening and that it calls for urgent action.

We are afraid we might not know enough, not understand the culture enough (this is my favourite evil use of the social framework that “culture” signifies). We don't want to be called -phobic, feminazi or whatever it is that the hegemonic narrative will throw our way.

We don't want to jump into conclusions. Maybe that rape survivor 'was after it' after all.

What do we know anyway?

The uncomfortable truth is we know enough.

But, yes, this is all happening somewhere far, far away. 

What about Greece?

Well, Greece is a shithole.

And money is not the only problem; I would like to urge people not to bring up romanticised versions of an exotic Greece—'cradle of democracy!', 'homeland to Philosophy!' and so on—because, to quote someone else, "vomit is hard to clean out of my laptop keyboard."

Is Greece close enough for us not to ignore? 

Is it European enough? White enough?

Here is what happened:

This is pastitsio, a traditional Greek pasta-based dish:

And this is Elder Paisios on your right, a celebrated Greek Orthodox and dead monk:

On your left, this is Elder Pastitsios, a pastafarian parody remake of the religious icon.

Why does all this confusing information matter?

This blogger ran a facebook page that satirised and criticised various religious aspects in Greece such as infant baptism, religious education (that's teaching creationism—while Evolution is not taught at all) in schools and the lack of separation between church and state.

This guy did a fantastic thing:

'He created a hoax about a posthumous miracle by Elder Paisios which he then submitted to various Orthodox and far-right blogs. The story involved a miraculous recovery of a teenager who supposedly woke from a coma after his mother placed a talisman with dirt from Elder Paisios’ grave under his pillow.

The story reached 93,800 Google search results and was reproduced both online and in print, and even became a cover story on a far-right newspaper. The 27-year-old page creator would later state that he did this to expose the gullibility of the faithful, and also to show the poor fact-checking done among the religious and conservative blogosphere.

Four days before the page creator's arrest, an MP from the neo-nazi Golden Dawn party had brought the page to the attention of the Minister of Justice by raising a question to the Greek Parliament.

Philipos Loizos was arrested in Greece on charges of malicious blasphemy and offense of religion.'

The case's hashtag, #FreeGeronPastitsios, was back then a worldwide trend, so please join the conversation by using it as well.

Let's see the laws:

Article 198 - Malicious Blasphemy:

1. One who publicly and maliciously, and by any means swears, blasphemes God shall be punished by imprisonment for not more than two years.

2. Except for cases under paragraph 1, one who by blasphemy publicly manifests a lack of respect for the divinity, shall be punished by jailing for not more that six months or by pecuniary penalty of not more than 3,000 euros.

Article 199 - Blasphemy Concerning Religions:

One who publicly and maliciously and by any means blasphemes the Eastern Orthodox Church of Christ or any other religion tolerated in Greece shall be punished by imprisonment for not more than two years.

The blogger behind 'Elder Pastitsios' was found guilty and has been sentenced to ten months' imprisonment – suspended for three years - for "insulting religion". 

This whole case exposed the ominous alliance between the Greek Orthodox Church and the neo-nazi party of Golden Dawn. They meet in biggotry. And in falsified Greek Supremacy. And in hating everyone who disrupts this national, religious and macho narrative: i.e., Roma people, LGBTs, people with disabilities, women, national and ethnic minorities and so on--you know the list.

Other things that have happened recently or are happening in Greece right now that you should know about before you come to me asking about tax evasion:

i. Corpus Cristi

This is about a theatre play that suggests homoeroticism between Jesus and his disciples. Golden Dawn and religious groups protested violently outside the theatre and the premiere was cancelled. More here.

Which brings us to the question:

Is Golden Dawn really marginal?

In the recent elections, the press officer and Hitler-idoliser got 11% of the vote for the province of Attiki where 30% of the Greek population lives. The horror.

ii. 28 Bangladeshi strawberry pickers were shot when they asked for months of back pay 

More here.

iii. Farmakonisi

iv. And closer to home:

The prime-minister, Samaras stated that 'We will be rescued with the help of Virgin Mary'.

That would be all for me.

I am also live tweeting right now from @elizagoroya because as a Greek queer atheist woman you learn to multitask. Sign our petition to #FreeGeronPastitsios and ask the Greek government to abolish anti-blasphemy laws here, and follow the Humanist Union of Greece (HUG) on twitter and facebook for more.

I invite you to stay alert, and become a true ally. 

It is close to home enough to have no excuses.