On mothers & childless witches

Femme Maison by Louise Bourgeois

My mum once funnily said something about me eventually getting married and having kids (in the future) when I was 17. I remember I stopped all things, and had a deadly serious discussion with her about this, explained thoroughly she is not allowed to say anything of this sort EVER, and that this kind of rhetoric has contributed to the oppression and misery of billions of women/enbies/trans men, *including herself*. 
Not only that, but she was also to discourage other family members from doing it to me/others.
It worked beautifully.
On the other hand, women face hurtful valorisations on both edges of this:
'X is awesome for not having kids' is another way of dehumanising them—saying their value comes from something outside of just being themselves, and fulfilling their humanity in the best possible way.
Having said that, I understand why we need to celebrate childless witches as a counter-paradigm of what is a very real and oppressive societal demand, but we also must celebrate mothers beyond their parenthood and in their full humanity.
Concluding:
You should feel no pressure to have kids, but also no pressure to stick with your decision of not having any; parenthood is NOT an ideology.

1η Μαΐου: σκέφτομαι, θυμάμαι, συγκινούμαι, αναγνωρίζω, θυμώνω, κι ευχαριστώ.

Σήμερα, εργατική πρωτομαγιά, σκέφτομαι, θυμάμαι, συγκινούμαι, αναγνωρίζω, θυμώνω, κι ευχαριστώ.
Σκέφτομαι τη μητέρα μου που δε θεωρούσε επιλογή το να μη μάθουμε από δύο ξένες γλώσσες, αλλά το να δουλεύει δύο οχτάωρες δουλειές για να μας το προσφέρει. Τη σκέφτομαι που θα γυρνούσε μετά από δύο οχτάωρες βάρδιες για να στήσει ένα αυτοσχέδιο θρανίο και να καλύψει όλες τις ώρες διδασκαλίας που χάθηκαν—σκέφτομαι κι εμένα με πυρετό να παραπονιέμαι. Σκέφτομαι και τη μητέρα της που έκανε το ίδιο. Σκέφτομαι τη γιαγιά μου που όταν της λένε ότι έχει "βασιλικό όνομα", αυτή απαντάει πως "εμείς δεν πλουτίσαμε σε βάρος άλλων".

Θυμάμαι να απορώ με τα άλλα παιδιά στην κατασκήνωση που με φώναζαν "πλουσιόπαιδο" και να θυμώνω. Θυμάμαι να έρχεται επίσκεψη η μητέρα μου και να της ζητάω να πει στα άλλα παιδιά πως δεν είναι έτσι, κι αυτή να χαμογελάει και να απαντάει "μα δε σου λείπει τίτοπα".
Κι είχε δίκιο—με είχε περιλούσει με μία επίφαση αταξικότητας, "όλα είναι δυνατά, μικρό μου, μη σε νοιάζει".

"Η μαμά είναι εδώ", για να πολεμήσει με νύχια με δόντια όλα τα εμπόδια—"θα είσαι η εκδίκησή μου στον κόσμο". Συγκινούμαι.

Αναγνωρίζω το προνόμιό μου να έχω τον χρόνο να γράψω αυτό το κείμενο, να έχω εργατική καταγωγή αλλά ζωή κι εκπαίδευση μέσης τάξης· να μένω στο Λονδίνο, να μελετάω, και να ασχολούμαι με τα ανθρώπινα δικαιώματα. Να έχω πρόσβαση σε δωρεάν εκπαίδευση και περίθαλψη.

Θυμώνω που το εργατικό κίνημα έχει συστηματικά αποτύχει να αναγνωρίσει πως οι εργάτριες αντιμετωπίζουν διαφορετικά προβλήματα από (/με) τους εργάτες--οι έγχρωμοι/ες εργάτες/τριες από τους/τις λευκούς/ές, οι νευροτυπικές από τις μη, οι ημεδαποί/ές από τους αλλοδαπούς/ές εργάτες κοκ.

Ευχαριστώ, όμως, που κάτω από την ομπρέλα των ταξικών διεκδικήσεων βρέθηκαν πολλές φορές όσες θα διεκδικούσαν τα παρακάτω, ακόμη κι αν ήταν σε θέση άρσης ή/και διάσπασης. Θυμώνω και με τους τελευταίους που συχνά παραμελούν το ταξικό θέμα. Σήμερα, και κάθε μέρα, Το Θέμα Είναι Διαθεματικό.
Και κυρίως & πάντα:

Ευχαριστώ, μανούλα.