Οι γυναίκες δεν είναι ιερές - οι άντρες δεν είναι τέρατα.

Οι γυναίκες δεν είναι ιερές - οι άντρες δεν είναι τέρατα.
Ας δώσουμε χώρο σε ό,τι υπάρχει ανάμεσα και παραπέρα.
Μία μορφή ηγεμονικού φεμινισμού θέλει τις γυναίκες ιερές, μητέρες όλων, φροντίστριες, θεραπεύτριες, εκ προοιμίου δίκαιες, εκ προοιμίου θύματα. Είναι συχνά οι γυναίκες που ερωτεύονται άντρες, μεγαλώνουν παιδιά, μαγειρεύουν το φαγητό μας και πλένουν τα πιάτα μας, δεν ξέρουν να λένε "όχι", αλλά κρατάνε το σπίτι στην εντέλεια και μετράνε θερμίδες. Δολοφονούνται.

Θέλει τους άντρες ανίκανους αισθημάτων - με πρόσβαση μόνο στο θυμό, στην κακοποίηση. Είναι συχνά οι άντρες παλικάρια, δουλευταράδες, δεν ξέρουν να δέχονται το "όχι", δεν κλαίνε ποτέ, δεν μιλάνε για τα συναισθήματά τους, ούτε καν τα ξέρουν. Είναι οι άντρες που ερωτεύονται γυναίκες, αποτυγχάνουν ως πατέρες, αποξενώνονται από τα πάντα, και συχνά αναπτύσσουν εθισμούς ή και αυτοκαταστρέφονται. Αρνούνται να πάνε στους γιατρούς, κι ας τους παρακαλάνε οι γυναίκες-νοσοκόμες. Πεθαίνουν πρόωρα.

1. Χωρίς την ιδέα της ετεροκανονικότητας (see above), δεν μπορεί να υπάρξει η εργασιακή εκμετάλλευση. Αυτά που ζούμε στη δουλειά, τα κάνουμε στο σπίτι. Αυτά που ζούμε στο σπίτι, κανονικοποιούν αυτά που ζούμε στη δουλειά. Εξουσίες εδώ και εκεί, κι όλα μας κάτι λιγότεροι από άνθρωποι αλλά αφεντικά και εργαζόμενοι, εκμεταλλευτές κι εκμεταλλευόμενες, άντρες και γυναίκες.
Χωρίς αυτές τις σχέσεις εξουσίας στην προσωπική μας ζωή, δεν μπορεί να εξορθολογιστεί τόσο εύκολα ο ρατσισμός, ο σπισισμός κτλ. Πάλι: άνθρωποι ανώτεροι και άνθρωποι κατώτεροι. Ζωές ανώτερες και ζωές κατώτερες. Εκμεταλλευτές και εκμεταλλευόμενοι.
2. Η αλληλεγγύη με τα άτομα που δεν έχουν επιλογή παρά να διαφύγουν τα από πάνω μοντέλα (βλ. ΛΟΑΤΚΙ άτομα, και ειδικά τα μη-δυαδικά, ίντερσεξ, και τρανς άτομα), δεν είναι κάτι κουλ και "πολιτικά σωστό" - αλλά κάτι που μας απελευθερώνει στο σύνολό μας. Γιατί; See above.
3. "Συστημική καταπίεση" σημαίνει πως αν αφαιρέσεις όλα τα άτομα που έχουν καταπιεστικές συμπεριφορές από ένα σύνολο, το ίδιο μοτίβο εξουσίας θα ξαναφυτρώσει επειδή οι ιδέες, αξίες, πεποιθήσεις που το καθιστούν δυνατό είναι ήδη στους θεσμούς, τη γλώσσα, την κουλτούρα (είναι, με την original έννοια, memes - και μάλιστα memes που "κερδάνε"). Άρα τίποτα από όλα αυτά δεν έχει να κάνει με μεμονωμένα κακά άτομα, ή βιολογικούς όρους (π.χ. τεστοστερόνη και δεν ξέρω γω τι άλλο έχουμε ακούσει) που υπαγορεύουν πως "έτσι είναι οι άντρες, έτσι είναι οι γυναίκες". Ούτε "έτσι είναι τα αφεντικά" - έτσι είναι ο καπιταλισμός. Έτσι είναι η "λευκή υπεροχή".

Τι θέλω να πω; Η πατριαρχία είναι ένα σύστημα που καταπιέζει άντρες και γυναίκες. Και κάθε άτομο.
Με άλλους τρόπους, με άλλες εντάσεις, αλλά μας δηλητηριάζει όλους/όλες/όλα. Καμία αμφιβολία.

4. Ποιο άτομο είναι πιο ευάλωτο; Μία πλούσια γηγενής λευκή στρέιτ γυναίκα ή ένας φτωχός γκέι άνδρας που ζει με HIV?
Το δεύτερο, μανούλα μου. Χωρίς να τις βγάλουμε να τις μετρήσουμε, things interconnect, things correlate in complex ways.

5. Eγώ που είμαι "κάτι σα γυναίκα", αλλά "όχι και τόσο", πολύ "στρέιτ" για τους γκέι, πολύ "γκέι" για τους στρέιτ, πολύ Αγγλίδα για την Ελλάδα, πολύ μετανάστρια για την Αγγλία, πολύ working class for academia, και πολύ "academic" για να μιλάω για την τάξη, πολύ προνομιούχα λευκή για να μιλάω για τον ρατσισμό, πολύ μετανάστρια για να ανήκω στην αγγλική λευκότητα, όχι αρκετά ανάπηρη επειδή έχω "υψηλή λειτουργικότητα" και όχι αρκετά "λειτουργική" για να μην υποφέρει η υγεία μου, όχι αρκετά χοντρή για να μιλάω για τη χοντροφοβία, ούτε αρκετά αδύνατη ώστε να μην τη βιώνω, όχι αρκετά cis, και ούτε αρκετά τρανς - εγώ, με τα τεράστια προνόμια να έχω ζήσει σε διάφορα μέρη, και να έχω γνωρίσει τόσους αξιόλογους ανθρώπους μου έχουν ανοίξει τα μάτια, ντρέπομαι να μιλήσω για το πώς πραγματικά νιώθω για το φύλο μου που είναι "κάτι σα γυναίκα" αλλά και "τίποτα σαν αυτό που έχεις κατά νου".
Είμαι ένας άνθρωπος που έχει σπάσει τα δεσμά του φύλου του. 

Δεν είμαι άντρας. Δεν είμαι γυναίκα.
Βλέπω τους ανθρώπους ως ανθρώπους και όχι ως γεννητικά όργανα, ορμόνες, ρόλους και "θεϊκό θηλυκό / θεϊκό αρσενικό" και δεν ξέρω γω τι άλλο.

Κι εγώ, όπως τόσα άλλα άτομα που νιώθουν σαν εμένα, είμαστε βουτηγμένα μέσα στη ντροπή να μιλήσουμε για το ότι είμαστε "κάπου ανάμεσα και κάπου παραπέρα από όλο αυτό το υπεραπλουστευτικό και επικίνδυνο δίπολο".
Καλούμαστε να απολογηθούμε, να δώσουμε εξηγήσεις.
Να πούμε πως αυτή η θέση, αυτή η ύπαρξη πάνω στην παύλα, είναι μία στάση μυστήρια, χαοτική, που αφήνει χώρο στις δυνατότητες και δυνάμει απελευθερώνει κάθε άτομο, όπου κι αν το ίδιο τοποθετείται, με όποιες λέξεις κι αν εκφράζεται.
Και η ύπαρξή μας πέρα από το δίπολο δεν είναι κάτι hype, ούτε ένα trend. Είναι αυτό που βιωματικά με κάνει να καταλήξω - και όχι μέσα από βιβλιογραφία - πως:
Οι γυναίκες δεν είναι ιερές. Οι άντρες δεν είναι τέρατα.
Γιατί, λοιπόν, τόση ντροπή γύρω από αυτό;

The wolf is dead; words for my paternal grandmother

When I say 'was raised by wolves', I count this woman as one of them. 
Her name is Maria, and she is my paternal grandmother. Her family was from Paros island, if I am not mistaken, and she met my grandfather, a refugee from Asia Minor, and spent the rest of their lives together. They were a beautiful couple. I was more connected to him, than to her; he held me in his arms and told me stories while we ate watermelon from his garden, while she would tell me that there are children-vore monsters right outside their house so that I stay put.
As I transitioned from girlhood to womanhood, she became more and more threatening: in her eyes, I was too fat, too clumsy, too opinionated, too not-ladylike--everything was wrong, and, worst thing of all, she said I kind of looked like her, but there I was, wasting the good genes by not sewing my lips shut. 'Look at my waistline in this photo... Better than yours, and I even had had three childbirths at this point!'.
Terrible really.
I cease all communication at age 17; I had just got in University of Athens (a miracle given the circumstances at the time, and first kid of my extended family to do so), and she called me--'to congratulate me', I thought.
'So no one told you you're too fat to study theatre?', she said.
'It's academic, yiayia, not acting', I responded hastily. I felt appalled by her words, and my words alike. I felt tiny, unfree, abused. These were the last words we exchanged, in 2005.
For everything she taught me not to be, by being a poor example, I am thankful.
But it's a gratitude extended to the good people that empowered me to walk away from abuse.
Maria passed away a few days ago. No one told me. She asked for me at the hospital, who knows what for. Today I took a moment to find peace, to think of her story and her side of things; the fact that she went through wars, famine, and being a woman in Greece in her time; the fact that she was married to a macho man, and raised three more; that she was probably mentally ill, but no one got her any help--neither was this an option in her era and social context.
Empathy is the only way. And we're ok, girl. And I can calmly say 'farewell'.