Goroyesque

In 2013, I was invited to deliver a speech against the rise of neo-nazism at Capitol Hill. I was not a politician, not an heiress, not someone with a safety net. I was a working-class (or, simply put: poor) grassroots activist ringing the alarm regarding the rise of Golden Dawn in Greece - now convicted as a criminal organisation. No expenses were covered beyond the flight. So, I found a host on CouchSurfing with good reviews, because that is what working-class women do: we make it work. What happened to me there is what so commonly happens to women who travel, esp. alone - to the "voyageuse", as Giuliana Bruno illustrates in Atlas of Emotion - to poor women (or those seen as women, or those feminised), to women who rise above their circumstances to fight for everyone else.  I went on to write my MA thesis on Rape Culture in cinema at UCL. The bibliography (Brownmiller, Faludi, Valenti and more) alone almost broke me. When you study this subject, you are staring into an abys...

[English text follows] Η Susan Brownmiller πέθανε την Κυριακή. Ξανακοίταξα τα γραπτά μου για να δω πώς το έργο της θεμελίωσε το δικό μου, πώς με κράτησε από το χέρι όταν διένυα την κόλαση των σπουδών γύρω από τη σεξουαλική βία, πώς μου έδωσε βαρύτητα. Farewell to a powerful foremother. **προειδοποίηση περιεχομένου: συζήτηση για την κουλτούρα του βι*σμ*ύ** Η φεμινίστρια Susan Brownmiller δήλωσε το 1975 ότι ο ορισμός του βιασμού «είναι σχετικά απλός» για μια γυναίκα, προτείνοντας τον εξής ορισμό: «\[μία] σεξουαλική εισβολή στο σώμα δια της βίας, μία εισχώρηση στον ιδιωτικό, προσωπικό εσωτερικό χώρο χωρίς συναίνεση \[…] συνιστά εσκεμμένη παραβίαση της συναισθηματικής, σωματικής και λογικής ακεραιότητας \[...] και αξίζει να αποκαλείται βιασμός» (*Against Our Will*, σ. 376). […] Ο Οβίδιος, με τα δικά της λόγια, «ο Ρωμαίος υμνητής του /έρωτα/, που έγραψε για τις μαζικά βιασμένες γυναίκες των Σαβίνων, “Δώστε μου τέτοια αμοιβή και στρατεύομαι σήμερα κιόλας”, διατυπώνοντας μια επιπόλαιη στάση α...

Our twenties are for deconstruction ("anti-ness") - and, yes: it takes at least a decade to unlearn the main threads of oppression, and how we have internalised them, and our thirties are for nuance. Or so I think. There is a "Yes! / No!" / "Good/Bad" vibe to our youth, and a "yes, but..."/"yes, and..." and "How?" (more context please?) to our maturing process. I find myself equally alienated by the superficiality of "evil" and the self-proclaimed "goodness". The people on "our side" and our "enemies". Yes, we agree that racism is bad...but how do we practice that? Yes, we agree that gender is a weird obsession meant to separate and oppress people, but how are we actually undoing it? Yes, we agree that community is important, but how can we have community without healthy conflict? Without meaningful forgiveness? How can we have forgiveness without a restorative route - when the route has...

(αρχική δημοσίευση 1/4/2025) Πάμε στα βασικά: - [1] Η πατριαρχία είναι σύστημα καταπίεσης. Τι σημαίνει αυτό; Ακόμη κι αν αφαιρέσεις κάθε άτομο με πατριαρχικές απόψεις από ένα κοινωνικό, θεσμικό κλ σώμα, η πατριαρχία θα αναδυθεί και πάλι (αν δεν την κατανοήσεις ως σύστημα και δεν την ανατρέψεις) επειδή είναι γραμμένη στο λογιστικό, στα θεμέλια, στη γλώσσα και παντού. - Η πατριαρχία το πρώτο πράγμα που πρέπει να κάνει για να υπάρξει (μας τα λέει η bell hooks) είναι να σκοτώσει τον συναισθηματικό κόσμο των αγοριών (ώστε να ενταχθούν πιο ενεργά στην έμφυλη καταπίεση - τη δική τους /και/ των άλλων). “Μην κλαις”. “Σαν αδερφή κάνεις”. “Μη χορεύεις”. “Αυτά τα ρούχα/παιχνίδια/ενδιαφέροντα είναι για εσένα - τα άλλα είναι για την αδερφή σου / για τις /αδερφές/.” Έτσι έχουμε μικρότερο προσδόκιμο ζωής στους άντρες γενικά, και πολύ υψηλότερα ποσοστά αυτοκτονίας, επειδή πρέπει να συμπεριφέρονται “αντρίκια” και να είναι “παλικάρια”, να καταπίνουν τα συναισθήματά τους, να τους στερείται η μη-σεξουαλικ...

(αρχική δημοσίευση 30/3/2025) Με έχει απασχολήσει ξανά το θέμα της συγχώρεσης (με την έννοια του “υπάρχει χώρος για εσένα”) όπως και το θέμα της συλλογικής ζωής Vs Κλίκας στα κινήματα. Μιλούσα με μία συντρόφισσα πρόσφατα (και συχνά τον τελευταίο καιρό επανέρχεται η κουβέντα στο ότι είναι διαφορετικό να είμαστε “φίλες” και διαφορετικό να είμαστε “συντρόφια” και υπάρχουν πολλά επίπεδα οικειότητας και είναι σημαντικό να τα διαχωρίζουμε - ειδικά όταν αυτά έχουν κάπως καταρρεύσει μέσω των social media με την κατάρα της υπερ-οικειότητας). Και αυτά που της έγραψα νομίζω έχουν ενδιαφέρον και για άλλα άτομα. Άρα κοινοποιώ: “Πάντως, και το λέω συντροφικά, είναι πιο εύκολο για εμάς (για την ψυχική μας υγεία, για την ψυχή μας) και πιο στρατηγικά σωστό (για το κίνημα, για τη συλλογική ζωή, για την επανάσταση) να υποθέτουμε πως, όντως, αν κάτσεις κάτω με οποιοδήποτε άτομο – και ειδικά άλλες φεμινίστριες, όσο ελλιπής και να είναι ο φεμινισμός τους – θα βγάλει νόημα το δικό του σύμπαν, μέσα από το οπο...

Οι γυναίκες δεν είναι ιερές - οι άντρες δεν είναι τέρατα. Ας δώσουμε χώρο σε ό,τι υπάρχει ανάμεσα και παραπέρα. Μία μορφή ηγεμονικού φεμινισμού θέλει τις γυναίκες ιερές, μητέρες όλων, φροντίστριες, θεραπεύτριες, εκ προοιμίου δίκαιες, εκ προοιμίου θύματα. Είναι συχνά οι γυναίκες που ερωτεύονται άντρες, μεγαλώνουν παιδιά, μαγειρεύουν το φαγητό μας και πλένουν τα πιάτα μας, δεν ξέρουν να λένε "όχι", αλλά κρατάνε το σπίτι στην εντέλεια και μετράνε θερμίδες. Δολοφονούνται. Θέλει τους άντρες ανίκανους αισθημάτων - με πρόσβαση μόνο στο θυμό, στην κακοποίηση. Είναι συχνά οι άντρες παλικάρια, δουλευταράδες, δεν ξέρουν να δέχονται το "όχι", δεν κλαίνε ποτέ, δεν μιλάνε για τα συναισθήματά τους, ούτε καν τα ξέρουν. Είναι οι άντρες που ερωτεύονται γυναίκες, αποτυγχάνουν ως πατέρες, αποξενώνονται από τα πάντα, και συχνά αναπτύσσουν εθισμούς ή και αυτοκαταστρέφονται. Αρνούνται να πάνε στους γιατρούς, κι ας τους παρακαλάνε οι γυναίκες-νοσοκόμες. Πεθαίνουν πρόωρα. 1. Χωρίς την ιδέα ...

When I say 'was raised by wolves', I count this woman as one of them.  Her name is Maria, and she is my paternal grandmother. Her family was from Paros island, if I am not mistaken, and she met my grandfather, a refugee from Asia Minor, and spent the rest of their lives together. They were a beautiful couple. I was more connected to him, than to her; he held me in his arms and told me stories whil e we ate watermelon from his garden, while she would tell me that there are children-vore monsters right outside their house so that I stay put. As I transitioned from girlhood to womanhood, she became more and more threatening: in her eyes, I was too fat, too clumsy, too opinionated, too not-ladylike--everything was wrong, and, worst thing of all, she said I kind of looked like her, but there I was, wasting the good genes by not sewing my lips shut. 'Look at my waistline in this photo... Better than yours, and I even had had three childbirths at this point!'. Terrible really...

[Το κείμενό μου σχετικά με την κουλτούρα του βιασμού όπως δημοσιεύτηκε στα Ενθέματα της Αυγής, χθες 13/9/2020. Με προσθήκες και μία επισήμανση σχετικά με το νόμισμα των δύο ευρώ το οποίο αλλάζει χέρια σχεδόν όσο συχνά αντιμετωπίζουμε τις εκφράσεις της σεξουαλικής βίας:]  [Σε αγκύλες οι προσθήκες:] * Η κουλτούρα του βιασμού δεν επιχειρεί απλώς να δημιουργήσει εγκλήματα που δεν τιμωρούνται και παραβιάσεις του προσωπικού και συναισθηματικού μας κόσμου που κανονικοποιούνται. Η κουλτούρα του βιασμού επιχειρεί και επιτυγχάνει να ιεραρχήσει τα σώματά μας, την απόλαυση, την ελευθερία και την έλλειψη αυτής: τον φόβο. Η κουλτούρα του βιασμού δεν υπάρχει απομονωμένη σε ένα reality show, σε ένα κανάλι, σε μία περιοχή της Ελλάδας, ή σε μία χώρα. Η κουλτούρα του βιασμού είναι το απόλυτο όργανο εμφυλοποίησης. Και είναι παντού. Δε μιλάμε πλέον για το «έγκλημα του βιασμού» – μόνο — αλλά για την «κουλτούρα του βιασμού», όχι μόνο γιατί το νομικο...

Things NOT to do when criticising Trump: —Make fun of his body (body-shaming), incl. —making fun of his fatness, present him in illustrations as fatter than in real life as if this is a sign of evil, or in any way related to what is wrong about him (fatphobia) —Make fun of the size of his penis (" It Uses the [deeply patriarchal and toxic] Idea That Someone Isn’t ‘Manly Enough’ As an Insult ," is transphobic, and body essentialism: JUST STOP.) —Make fun of his  small hands (wtf? Can we all take a moment to see this one stems from the popular idea that size of hands reflects size of penis? It's also transphobic. See above. STOP.) —Make fun of his ability to have sex, whether he has sex, or what kind of sex he has p r o v i d e d  i t  i s  c o n s e n s u a l (misses the point, and decentres the actual issue here: the rape/sexual assault allegations & his openly rapey ideology) —Say "Pussy grabs back": What is it that we are grabbing exactly? (Rape Cultu...

Femme Maison  by  Louise Bourgeois My mum once funnily said something about me eventually getting married and having kids (in the future) when I was 17. I remember I stopped all things, and had a deadly serious discussion with her about this, explained thoroughly she is not allowed to say anything of this sort EVER, and that this kind of rhetoric has contributed to the oppression and misery of billions of women/enbies/trans men, *including herself*.  Not only that, but she was also to discourage other family members fr om doing it to me/others. It worked beautifully . On the other hand, women face hurtful valorisations on both edges of this: 'X is awesome for not having kids' is another way of dehumanising them—saying their value comes from something outside of just being themselves, and fulfilling their humanity in the best possible way. Having said that, I understand why we need to celebrate childless witches as a counter-paradigm of what is a very real and oppressi...

Σήμερα, εργατική πρωτομαγιά, σκέφτομαι, θυμάμαι, συγκινούμαι, αναγνωρίζω, θυμώνω, κι ευχαριστώ. Σκέφτομαι  τη μητέρα μου που δε θεωρούσε επιλογή το να μη μάθουμε από δύο ξένες γλώσσες, αλλά το να δουλεύει δύο οχτάωρες δουλειές για να μας το προσφέρει. Τη σκέφτομαι που θα γυρνούσε μετά από δύο οχτάωρες βάρδιες για να στήσει ένα αυτοσχέδιο θρανίο και να καλύψει όλες τις ώρες διδασκαλίας που χάθηκαν — σκέφτομαι κι εμένα με πυρετό να παραπονιέμαι. Σκέφτομαι και τη μητέρα της που έκανε το ίδιο. Σκέφτομαι τη γιαγιά μου που όταν της λένε ότι έχει "βασιλικό όνομα", αυτή απαντάει πως "εμείς δεν πλουτίσαμε σε βάρος άλλων". Θυμάμαι  να απορώ με τα άλλα παιδιά στην κατασκήνωση που με φώναζαν "πλουσιόπαιδο" και να θυμώνω. Θυμάμαι να έρχεται επίσκεψη η μητέρα μου και να της ζητάω να πει στα άλλα παιδιά πως δεν είναι έτσι, κι αυτή να χαμογελάει και να απαντάει "μα δε σου λείπει τίτοπα". Κι είχε δίκιο — με είχε περιλούσει με μία επίφαση αταξικότητας, ...

'[...] Danaë's rape scene is also a popular theme: imprisoned in a tower of bronze (strong) by her mortal father she gets raped by Zeus, this time turned into golden (stronger!) rain. Nothing here condemns, or even suggests rape. Even in theory, one would find it hard to conceive any representation of rape that would so eye-popping-ly erase rape compared to turning the rapist into a beautiful golden stream that runs between the legs of a naked, beauteous, young woman who is clearly 'aroused' i . Apart from a woman locked inside by one man, and invaded by another, she might also be the archetypical, quintessential ' not-if-she-enjoyed-it ' go-to reference, and she is joined there by descendant filmic variations like Gone With The Wind 's (Victor Fleming, USA, 1939) Scarlett (Vivien Leigh), Lust, Caution 's ( Se, jie ) (Ang Lee, USA, Chine, Taiwan, 2007) Wong Chia Chi (Wei Tang); most controversially met in Straw Dogs (Sam Peckinpah, USA, UK, 1971); ...

'I've chosen, Grace. I've chosen you...Tonight we free ourselves of Dogville!' i he says, as he begins to thrust his body on top of her. Grace (Nicole Kidman) seems motherly, comforting, but quietly undeterred in her position; she speaks quietly, but her words are sonorous when she womansplains[sic] ii that '[…]it would be so beautiful, but, from the point of view of our love, so completely wrong'. Being consent-illiterate, and having ignored her non-verbal cues thus far (she doesn't kiss back, does not react to his touch), he is now forced to see what she is saying. It cannot be ignored: ' We were to meet in freedom ' , she concludes. And he, reluctantly, stops. So, hey , freedom is somewhere and is not there . It is a place where people meet , and somewhere her in particular and Tom 'were to meet'. Lovers do not meet in unfree places: rapists and victims do. Not only does she theorise freedom as a place that is not there, and th...

Can you hear me? I cannot both shout and pretend I do not have a heavy accent. Susan Sontag talks a lot about how we 'regard the pain of others', how we examine horror stories that are a real experience, concerning real people—usually non-white—from afar. How we become immobilised, numb, when all these stories are spectacularised and brought to us in abundance. 'Give us twenty minutes and we will give you the world', claims a popular TV news broadcaster. Surely. But... which word? Syria, Gaza, beheadings in Iraq, a rape victim being publicly punished with lashings somewhere else--forced to marry her rapist, even!--some celebrities getting married and some other divorcing. Sometimes if feels like the media are slowly and perennially sucking satan's cock. Or God's cock. Because he killed more in the Bible, didn't he? Much more. When we are confronted by these images, when we become aware of these realities, we feel at times shocked, hope...