05/05/2015

Cinco de Mayo: another opportunity for white appropriation?

Cinco de Mayo is NOT for white people, nor is it a spectacle constructed for the white gaze.
Cinco de Mayo is NOT a performance aimed to serve white voyeurism, participation, or approval.
Cinco de Mayo should NOT be white people's opportunity to pose with a sombrero, eat avocados, and drink tequila--it is NOT your chance to further exoticize / dehumanize Mexicans as Other.

Cinco de Mayo IS a symbol of resistance; it is the commemoration of a historic victory against imperialist whiteness: following the Battle of Puebla, no country of the Americas has been invaded by any European military force. 
Source
Fellow white people: Stop appropriating every single thing on this planet.

03/05/2015

Memento Mori

Το πόσο απόλυτα, ολοκληρωτικά, ανεπιστρεπτί και με βεβαιότητα θα πεθάνουμε πρέπει να μας γεμίζει ζωή κι όχι φόβο και δεισιδαιμονία.
Keep dying gracefully, people.

01/05/2015

'Angry Ranty Women'

'Angry Ranty Women' are the uprising of prose; desperately needed in a society that teaches silence & compliance as 'womanly' virtues.
Speak up.

1η Μαΐου: σκέφτομαι, θυμάμαι, συγκινούμαι, αναγνωρίζω, θυμώνω, κι ευχαριστώ.

Σήμερα, εργατική πρωτομαγιά, σκέφτομαι, θυμάμαι, συγκινούμαι, αναγνωρίζω, θυμώνω, κι ευχαριστώ.
Σκέφτομαι τη μητέρα μου που δε θεωρούσε επιλογή το να μη μάθουμε από δύο ξένες γλώσσες, αλλά το να δουλεύει δύο οχτάωρες δουλειές για να μας το προσφέρει. Τη σκέφτομαι που θα γυρνούσε μετά από δύο οχτάωρες βάρδιες για να στήσει ένα αυτοσχέδιο θρανίο και να καλύψει όλες τις ώρες διδασκαλίας που χάθηκανσκέφτομαι κι εμένα με πυρετό να παραπονιέμαι. Σκέφτομαι και τη μητέρα της που έκανε το ίδιο. Σκέφτομαι τη γιαγιά μου που όταν της λένε ότι έχει "βασιλικό όνομα", αυτή απαντάει πως "εμείς δεν πλουτίσαμε σε βάρος άλλων".
Θυμάμαι να απορώ με τα άλλα παιδιά στην κατασκήνωση που με φώναζαν "πλουσιόπαιδο" και να θυμώνω. Θυμάμαι να έρχεται επίσκεψη η μητέρα μου και να της ζητάω να πει στα άλλα παιδιά πως δεν είναι έτσι, κι αυτή να χαμογελάει και να απαντάει "μα δε σου λείπει τίτοπα".
Κι είχε δίκιομε είχε περιλούσει με μία επίφαση αταξικότητας, "όλα είναι δυνατά, μικρό μου, μη σε νοιάζει".
"Η μαμά είναι εδώ", για να πολεμήσει με νύχια με δόντια όλα τα εμπόδια"θα είσαι η εκδίκησή μου στον κόσμο". Συγκινούμαι.
Αναγνωρίζω το προνόμιό μου να έχω τον χρόνο να γράψω αυτό το κείμενο, να έχω εργατική καταγωγή αλλά ζωή κι εκπαίδευση μέσης τάξης· να μένω στο Λονδίνο, να μελετάω, και να ασχολούμαι με τα ανθρώπινα δικαιώματα. Να έχω πρόσβαση σε δωρεάν εκπαίδευση και περίθαλψη.
Θυμώνω που το εργατικό κίνημα έχει συστηματικά αποτύχει να αναγνωρίσει πως οι εργάτριες αντιμετωπίζουν διαφορετικά προβλήματα από (/με) τους εργάτες--οι έγχρωμοι/ες εργάτες/τριες από τους/τις λευκούς/ές, οι νευροτυπικές από τις μη, οι ημεδαποί/ές από τους αλλοδαπούς/ές εργάτες κοκ.
Ευχαριστώ, όμως, που κάτω από την ομπρέλα των ταξικών διεκδικήσεων βρέθηκαν πολλές φορές όσες θα διεκδικούσαν τα παρακάτω, ακόμη κι αν ήταν σε θέση άρσης ή/και διάσπασης. Θυμώνω και με τους τελευταίους που συχνά παραμελούν το ταξικό θέμα. Σήμερα, και κάθε μέρα, Το Θέμα Είναι Διαθεματικό.
Και κυρίως & πάντα:
Ευχαριστώ, μανούλα.