13/12/2013

Γράμμα στη μεγάλη μου αδερφό

Εδώ και καιρό, ενίοτε χρησιμοποιώ θηλυκά επίθετα/αντωνυμίες όταν απευθύνομαι σε ανθρώπους που δεν αυτοπροσδιορίζονται ως 'γυναίκες' (και κυρίως σε cis άνδρες) μέσα και έξω από queer περιβάλλοντα--συμπεριλαμβανομένου του μάτσο παραδοσιακού πατέρα μου. Το ίδιο κάνω και με τον αδερφό μου ο οποίος πρόσφατα μου ζήτησε να σταματήσω. Να περίπου τι της απάντησα: Ενας τρόπος εξευτελισμού των ομοφυλόφιλων ή/και θηλυπρεπών ανδρών που επιστρατεύεται από ετεροκανονικούς bullies είναι η χρήση θηλυκών επιθέτων/αντωνυμιών (''αυτή'', ''κουκλίτσα'', ''πούστρα'') [ή η απόδοση στερεοτυπικών ''γυναικείων'' χαρακτηριστικών/ιδιοτήτων (όπως ότι είναι ''ευαίσθητοι'' ή ''κουτσομπολεύουν'', ''καλλωπίζονται'', είναι ''αδύναμοι/ανυπεράσπιστοι'' κτλ)]. Αυτή η τακτική βασίζεται στην ιδέα ότι ο ομοφυλόφιλος ή/και θηλυπρεπής άνδρας δεν είναι ''άνδρας'' [βάσει ετεροκανονικών προτύπων (που λανθασμένα συσχετίζουν ή/και ταυτίζουν βιολογικό φύλο, κοινωνικό φύλο, έκφραση φύλου και σεξουαλικό προσανατολισμό) αυτός προδίδει--παύει--την ανδροσύνη του είτε με την ομοφυλοφιλία του είτε με τη θηλυπρέπειά του). Με τη χρήση των θηλυκών επιθέτων/αντωνυμιών παρομοιάζεται με γυναίκα άρα καθίσταται κατώτερος του ''πραγματικού'' άνδρα και μη-άνδρας. Είναι μία βαθιά σεξιστική και, κατά κύριο λόγο, μισογυνιστική τακτική που θεμελιώνεται σε πατριαρχικές κοινωνίες όπου η αρρενωπότητα θεωρείται ως αρετή κι ένδειξη εξουσίας και καθιερώνεται με την 'αρρενωπή' εμφάνιση και συμπεριφορά--ό,τι κι αν σημαίνει 'αρρενωπό'/'πρέπον για τον άνδρα' στην εκάστοτε κατασκευή κοινωνικού φύλου. Η επανοικειοποίηση της χρήσης αυτών των θηλυκών επιθέτων/αντωνυμιών από μέλη των προσβαλλόμενων ομάδων (ομοφυλόφιλοι άνδρες, γυναίκες, queer, σύμμαχοι/ες, ακτιβιστές/-στριες), ως κομμάτι της φεμινιστικής-αντισεξιστικής γλώσσας, επιδεικνύει επίγνωση αυτού του μηχανισμού--τον αναδεικνύει και ταυτόχρονα τον αντικρούει. Ο χρήστης/στρια/στ@ της αντισεξιστικής γλώσσας συνδηλώνει πως καμία μας δε φοβάται/'ντροπιάζεται' να χαρακτηριστεί με γυναικεία επίθετα αφού το να είσαι γυναίκα/θηλυκός-ή-@ δεν αποτελεί εξευτελιστικό ή κατώτερο status. Αν ψάχνεις να βρεις μισανδρία (ή ήδη τη φαντάζεσαι between the lines), θα προσπαθήσω τώρα να σε πείσω πως η αντισεξιστική δράση απελευθερώνει τις γυναίκες όσο και τους άνδρεςαλλά ταυτόχρονα δημιουργεί χώρο για τους υπολοίπους--το Αλλο (i.e., intersex, trans*, genderqueer etc). Η κατασκευή των κοινωνικών φύλων (τί σημαίνει να είσαι "γυναίκα"/"άνδρας" και όλα τα πρέπει και οι εντάσεις που συνεπάγονται αυτές τις έννοιες) διαφέρει από κοινωνία σε κοινωνία και καταπιέζει τις γυναίκες όσο και τους άνδρες, οι οποίοι πρέπει μέσα στο πατριαρχικό συγκείμενο: - να είναι στιβαροί, να μην εκφράζουν ευαισθησίες (βλ. 'τί είσαι; Κανά κοριτσάκι; Καμιά γυναικούλα;' 'Σταμάτα να κλαις!' Οι άνδρες δεν κλαίνε.' κλ). - να πληρώνουν το λογαριασμό όταν συνοδεύονται από γυναίκα/-ες (σκεπτικό που συνδέεται επίσης με την πατριαρχική έννοια ότι το σεξ και η σεξουαλική απόλαυση αφορά κυρίως ή εξ'ολοκλήρου τον άνδρα κι άρα η γυναίκα πρέπει να δωροδοκηθεί για να 'υποκύψει'/'να του κάνει τη χάρη'--ως εκ τούτου καθιστά τη γυναικεία σεξουαλική ικανοποίηση[/απελευθέρωση] ως κάτι ανύπαρκτο/υποδεέστερο ή, όταν είναι αναπολογητική κι εμφανής, ως κάτι το βρώμικο και ανήθικο (slut shame). Στην πρώτη θεώρηση, ο άνδρας ''δωροδοκεί''/''πληρώνει'' τη γυναίκα για να καλύψει το γεγονός ότι το σεξ είναι, "εκ προοιμίου" κι "εκ φύσης"[στην ουσία "εκ πατριαρχίας"], λιγότερο απολαυστικό για αυτήν, κάτι το οποίο, φυσικά, έχει ως αποτέλεσμα πολλές αυτοεκπληρούμενες προφητείες--άλλωστε, γιατί να προσπαθήσεις να ικανοποιήσεις μία σύντροφο η οποία "δε δύναται" να απολαύσει το σεξ ισότιμα μ'εσένα ούτως ή άλλως; Well played, patriarchy.). - να 'βγάζουν περισσότερα λεφτά από τις γυναίκες τους' (συνδέεται με τους άνισους μισθούς και το σεξισμό στην εργασία). - να 'δουλεύουν σκληρά' και να είναι 'οι κολώνες του σπιτιού' (pass me the dramamine)- να είναι σκληραγωγημένοι κι αθλητικοί, να κάνουν όλες τις βαριές δουλειές, να κουβαλάνε έπιπλα, ψώνια κτλ. Η καλλιέργεια αυτού του προτύπου άνδρα θεωρείται άμεσα συνδεδεμένη με το γεγονός ότι οι άνδρες έχουν μικρότερο προσδόκιμο ζωής καθώς αρνούνται να προσέξουν τον εαυτό τους--να ανησυχήσουν ('Αυτά είναι για τις γυναίκες', 'Πώς κάνεις έτσι σαν γυναικούλα' κτλ) και να πάνε στη γιατρό. Και η καταπίεση των συναισθημάτων τους (αυτό που η κοινωνία θεωρεί τη 'θηλυκή τους πλευρά' κι άρα υποδεέστερη, καταδικαστέα) τους κάνει πιο επιρρεπείς στην κατάχρηση, τη βία, τις μη διαγνωσμένες ψυχικές ασθένειες κ.ο.κ. Το να μη θεωρούμε προσβλητικά τα γυναικεία επίθετα είναι μία φεμινιστική/queer πράξη αλληλεγγύης και κατανόησης. Υπέρ των γυναικών, υπέρ των ανδρών κάθε σεξουαλικού προσανατολισμού αλλά και όλων των υπολοίπων.  Θα συνεχίσω να αποκαλώ ανθρώπους με θηλυκά επίθετα. Κι αν το βρίσκουν ενοχλητικό, είτε γιατί μπορεί να τους 'περάσουν για αδερφές' (ομοφοβία), είτε γιατί το να είσαι γυναίκα είναι προσβλητικό (μισογυνισμός), τότε θα τους εξηγώ τα παραπάνω. Κι αν συνεχίζει να τους ενοχλεί, μπορεί κάποια στιγμή στο μέλλον να αναθεωρήσουν ή να θέλουν να μάθουν περισσότερα. Εγώ θα συνεχίζω να τις καλιαρντεύω• δε βρίσκω πώς κάποια μπορεί--αφού έχει λάβει εξηγήσεις--να προσβληθεί από την αντισεξιστική γλώσσα, και η χρήση της σίγουρα βάζει τις ανθρώπους σε σκέψεις και στέκεται αφορμή για μία χρήσιμη συζήτηση: δημιουργεί ορατότητα και επικαιροποιεί το θέμα. Εκτός αν πιστεύεις ότι το να είναι κάποιος/α/@ θηλυκός ή γυναίκα είναι προσβολή. Oh, and Iggy has my back.

05/06/2013

My speech at WWN round table in Washington D.C., 4/6/13, Capitol Hill


My name is Eliza Goroya and I am representing the Greek Helsinki Monitor where I work as an advocate for freedom of speech and freedom of—and from—religion. 
So what of Greece? 
Since my last report, Golden Dawn has become more dangerous, more aggressive... and, sadly, more popular.
[...]*

A few words about language now...

We have gathered once more in order to discuss the revival of neo-nazism, and also in order to self-define and see how we can be of any use as an organisation.
Let's see:
'International', 'Human Rights', 'Movement', 'World Without Nazism'.
What does anti-nazism mean? What does it include and what does it leave out?
I reckon that dwelling on such semantics will help us find our centre of gravity as an organisation.
I will ask you to intentionally unfamiliarise with the words in order to see their power and connotations.
How is language relevant to activism?
How do minorities re-appropriate previously hurtful words and how is that process helping our cause?
What is someone saying when he or she utters:
'What are you? A Jew? /A Paki? /A faggot? /A nigger? /A retard? /A tranny? /A gypsy? /A girl?'
What is really the power of words?
Both neo-nazis/racists and anti-nazis / activists speak this dialect of hate; the first in order to target and stigmatise and the second in order to dis-empower, and sometimes re-appropriate.
When it comes to HATE, Greek neo-nazis are very INCLUSIVE: immigrants, Romani, Jewish, L.G.B.T., disabled etc.
And we are called upon to be even more inclusive and unapologetic in our fighting back or preventing social tension.
Language acknowledges and language makes visible.
Language normalises and silence excludes; makes invisible.
When we do not allow to a minority to be visible, be it by not allowing Romani children to get education in integrated schools (sadly, ghetto schools are a reality in Greece) or by not allowing the LGBTQ community to hold a Pride Parade (spasibo Russia!), we do not ease the social tension, we only make minorities even more vulnerable.
We thus participate in the normalisation process of the marginalisation of otherness – which the neo-nazis know very well.
If I have to summarise my call towards inclusion in one word, I will choose: UNAPOLOGETIC.
Thank you

*Read my previous report here.